– Nie planowałam rozwodu.
Vivien się roześmiała.
– W zeszłym tygodniu powiedziałaś, że musimy po prostu poczekać, aż pan Gábor na dobre odejdzie z firmy.
– Zmusiłaś mnie do składania obietnic!
– Ja? Dałeś mi ten apartament!
– Nie dałem ci go! Możesz go po prostu wykorzystać!
– Powiedziałeś, że kiedyś będzie mój!
– Skłamałem, żeby cię uspokoić!
Mina Vivien stężała.
Ktoś z personelu hotelu cicho syknął.
Levente zdał sobie sprawę, co powiedział.
– Nie miałem tego na myśli.
– Ale wszyscy to słyszeli – powiedział Márton.
Áron, kierownik ochrony, pracował nad centralnym systemem kamer.
– Panie Békési – zwrócił się do mojego ojca – zabezpieczyliśmy nagrania z holu. System również przeszedł na zewnętrzny serwer.
Vivien natychmiast się odezwała.
– Nie dostałeś na to pozwolenia!
– Usunięto
i nie potrzebujesz twojego pozwolenia, żeby to zatrzymać.
„Kto chciał to anulować?” zapytał jeden z policjantów.
Urzędniczka podniosła rękę.
„Kierownik Szabó kazał mi anulować rezerwację Réki Békési i oznaczyć ją jako zagrożenie bezpieczeństwa”.
Zwróciła się do Vivien.
„Chciałam tylko poprawić błędny wpis”.
„Rezerwacja została dokonana przy użyciu kodu właściciela” – powiedziała urzędniczka. „Zwróciłem na to uwagę”.
„Nie rozumiesz!”
„Pracuję tu od pięciu lat”.
„Jutro cię nie będzie!”
Głos mojego ojca przerwał jej cicho.
– Nie odejdzie.
Vivien spojrzała na niego powoli.
– Co masz na myśli?
– Rada nadzorcza zawiesi cię w obowiązkach z nadzwyczajną surowością na czas śledztwa.
– Nie masz do tego prawa!
– Tak stanowi umowa spółki.
– Levente?
Mój mąż nie odpowiedział.
Vivien złapała ją za ramię.
– Powiedz im!
Levente ją strząsnął.
– A teraz idź do swojego biura i oddaj mi dostęp.
– Czy mnie poświęcasz?
– Podrobiłeś podpis Réki.
– Za twoją zgodą!
– Nie masz żadnych dowodów.
Vivien wyjęła telefon.
– Mam wszystkie twoje wiadomości.
Wyraz twarzy Levente się zmienił.
– Oddaj mi to.
– Nie dotykaj urządzenia – powiedział policjant.
Vivien się cofnęła.
– Napisał do mnie, że Réka nigdy nie przyjeżdża do hotelu. Powiedział, że akt własności to tylko formalność, a on zajmie się resztą.
– Pokaż mi te wiadomości – poprosił prawnik.
– Najpierw chcę gwarancji.
– Na co?
– Że nie zabiorą mnie samej.
Spojrzał na Levente.
– Jeśli mi się nie uda, on też przyjedzie.
W tym momencie mój mąż odwrócił się do mnie.
– Réka, to jeszcze można zatrzymać.
– Co?
– Sprawa policyjna. Skandal. Prasa.
– Karta już została złamana. Nagranie skończone. Umowa jest sfałszowana. Co chcesz zatrzymać?
– Musimy wrócić do domu i spokojnie porozmawiać.
– W domu nie ma o czym rozmawiać.
– Podejmujesz tę decyzję po dziesięciu latach małżeństwa?
– Po dziesięciu latach małżeństwa ty i twój kochanek wyrzucicie nas z naszej wspólnej własności.
– Nie mój kochanek.
Vivien gorzko się zaśmiała.
– Przynajmniej teraz nie kłam.
Ojciec podszedł do mnie.
– Réka, czego chcesz?
– Márton powinien najpierw wynająć pokój.
Brat pokręcił głową.
– Wystarczy mi teraz jakieś łóżko.
– Nie. Odpoczniesz w apartamencie prezydenckim, tak jak pierwotnie planowaliśmy.
Áron kazał zrobić nową kartę.
Tym razem osobiście sprawdził kod, a następnie podał ją Mártonowi.
Vivien spojrzała na nią, jakby odbierano jej własne mieszkanie.
– Moje rzeczy są na górze – powiedziała.
– Jakie rzeczy? – zapytałem.
– Ubrania, kosmetyki, rzeczy osobiste.
– Więc traktowała to jako sposób na życie.
– Za pozwoleniem Leventego.
– Bez mojego pozwolenia.
Prawnik przerwał.
– Rzeczy osobiste są pakowane obok inwentarza. Apartament jest tymczasowo zamykany w celu zabezpieczenia dowodów, po tym jak Márton Békési dostał pokój innego właściciela.
Márton spojrzał na mnie.
– Nie potrzebuję tego pokoju.
Zrozumiałem, co miałeś na myśli.
Apartament nie był już miejscem odpoczynku.
Stał się miejscem romansu.
– Dobrze – powiedziałem. – Weź apartament z widokiem na Dunaj.
Vivien powiedziała sarkastycznie.
– Jak łatwo oddajesz pokoje z innego hotelu.
Mój ojciec spojrzał na nią.
– Moja córka ma więcej udziałów w tym hotelu, niż ty kiedykolwiek będziesz miał.
Policja eskortowała Vivien i Leventego do osobnego pokoju na przesłuchanie.
Zanim Levente zdążył wyjść, złapał mnie za łokieć.
– Zaczekaj.
Uwolniłam rękę.
– Czekałam na ciebie dziesięć lat.
Tej nocy Martin w końcu poszedł spać, ale ja nie poszłam do domu.
Mój ojciec, prawnik i księgowy zostali w sali konferencyjnej na dole. Przejrzeliśmy dane dostępowe, rezerwacje, faktury i zgody kierownictwa.
Fałszywa umowa to był dopiero początek.
Vivien korzystała z apartamentu za darmo od miesięcy, podczas gdy wszystkie wydatki hotelu były rejestrowane jako wydatki biznesowe.
Masaże.
Prywatne kolacje.
Obsługa pokoju.
Zakupy biżuterii oznaczone jako „prezenty dla gości specjalnych”.
Wyczyszczono szafę pełną ubrań.
W rzeczywistości znaleziono fakturę z luksusowego sklepu meblowego w Wiedniu.
„Gdzie te meble się znalazły?” – zapytałam.
Orsolya otworzyła zdjęcie.
Dział projektowania wnętrz hotelu udokumentował dostawę.
Meble znajdowały się w nowym mieszkaniu Vivien.
Hotel jednak zapłacił rachunek.
„Ile wyniosły całkowite szkody?” – zapytał mój ojciec.
„Kwota znana do tej pory to czterdzieści trzy miliony forintów” – odpowiedział audytor. „Ale nie widzieliśmy jeszcze całego systemu zamówień publicznych”.
Następnego ranka zwołaliśmy nadzwyczajne posiedzenie rady nadzorczej.
Levente przyjechał z prawnikiem.
Vivien przyprowadziła osobnego przedstawiciela.
Nawet nie usiedli obok siebie.
