W sądzie w Nanterre, będąc w ósmym miesiącu ciąży, dowiedziała się, że wychodzi z pustymi rękami, podczas gdy jej mąż triumfował: „Zobaczymy, jak ty i to dziecko poradzicie sobie beze mnie”. Powstrzymywała łzy, gotowa do wyjścia, gdy wszedł miliarder: „Mojej córce będzie o wiele lepiej bez ciebie”.

Jego głos był cichy. Mimo to całe pomieszczenie go słyszało.

Adwokat Arnaud przedstawił następnie statut rodzinnej spółki holdingowej Saint-Aubin. Jeśli zaginione dziecko Victoire zostanie odnalezione żywe, większościowy udział w spółce zostanie przeniesiony na nią po urodzeniu pierwszego dziecka, aby chronić linię rodową przed manipulacją z zewnątrz. Julien to odkrył.

Wierzył, że pozostając w związku małżeńskim z Camille, będzie mógł kontrolować dostęp do jej majątku przez pełnomocnika.

Jednak trzy miesiące wcześniej dowiedział się o klauzuli ochronnej: żadne z małżonków nie mogło zarządzać akcjami bez wyraźnej zgody Victoire i niezależnego doradcy.

Zmienił więc strategię.

Zaaranżował własną ruinę.

Przelał ich oszczędności do firm-słupów w Luksemburgu i Monako. Poprosił byłą nauczycielkę o napisanie oświadczenia, w którym opisałaby ją jako osobę kruchą, porywczą i niezdolną do wychowania dziecka. Zachował faktury, zmienił daty i usunął wiadomości.

Następnie wszczął postępowanie rozwodowe.

Sędzia Morel zmarszczył brwi.

„Jaki byłby sens rozwodu przed narodzinami dziecka, skoro liczył na opiekę nad nim?”

Adwokat Arnaud przedstawił mu ostatni dowód.

„Ponieważ nie zamierzał zostawiać dziecka z matką”.

To był przygotowany, niezłożony wniosek o wyłączną opiekę nad noworodkiem po porodzie. Julien przedstawił Camille jako bezdomną, bez dochodów i psychicznie niezrównoważoną. Poranna decyzja miała służyć jako dowód.

Camille poczuła mdłości.

Nie chciał jej po prostu porzucić.

Chciał zabrać syna.

Julien rzucił się, żeby wyrwać dokument, ale ochroniarz powstrzymał go, zanim zdążył dotknąć stołu.

„To poufne!” krzyknął.

Z progu dobiegł głos.

„Nie, jeśli chodzi o planowanie przestępstwa”.

Weszło dwóch detektywów, a za nimi chudy, żylasty mężczyzna ściskający starą skórzaną torbę.

Adwokat Arnaud zwrócił się do sędziego.

„Bernard Roussel. Prywatny detektyw wynajęty przez pana Valette’a”. Skontaktował się z nami, gdy zdał sobie sprawę, co pan Valette planuje przeciwko Camille i jej dziecku.

Mężczyzna spojrzał na Camille ze wstydem.

„Przepraszam. Na początku myślałem, że szukam zaginionej dziedziczki. Potem zdałem sobie sprawę, że chciał cię wykorzystać”.

Otworzył torbę i wyjął mały dyktafon cyfrowy oraz starą kasetę.

„Madeleine Valette nagrała zeznanie przed śmiercią. Ale nie mówiła tylko o porwaniu”.

Kaseta zaczęła się odtwarzać.

Pomieszczenie wypełnił trzask, a potem rozległ się słaby, starszy głos.

„Nie wziąłem dziecka Saint-Aubin dla siebie. Kazano mi to zrobić. Powiedziano mi, że Victoire nigdy nie będzie wychowywać tego dziecka”.

Victoire zesztywniała.

Głos ciągnął dalej.

„Zapłacił mi jej mąż”.

Camille poczuła, jak dłoń matki zaciska się w jej dłoni.

Głos Madeleine Valette ujawnił, że Charles de Saint-Aubin, mąż Victoire, po porodzie poddał się tajnemu badaniu krwi. Odkrył, że dziecko nie jest jego. Przekonany, że Victoire go zostawi i odzyska kontrolę nad grupą, nakazał zaginięcie dziecka.

Victoire zbladła.

„To niemożliwe” – mruknęła. „Charles wmówił mi, że nasza córka prawdopodobnie została sprzedana za granicę”.

Sędzia Morel, która do tej pory milczała, straciła wszelki wyraz twarzy.

Adwokat Arnaud spojrzał na niego z niepokojącą powagą.

„Wysoki Sądzie, mamy więcej informacji”.

Victoire odwróciła głowę w jego stronę.

„Étienne…”

Camille spojrzała na jedno, potem na drugie.

Sędzia Morel powoli wstał.

Trzydzieści lat wcześniej, przed nominacją, był młodym prawnikiem w stowarzyszeniu broniącym pracowników zwolnionych przez grupę Saint-Aubin. Victoire, uwięziona w przemocowym i kontrolowanym małżeństwie, konsultowała się z nim w tajemnicy. Byli zakochani. Zaszła w ciążę wkrótce po ich przymusowej separacji, nie wiedząc, kto jest ojcem.

Charles jednak wiedział.

Étienne Morel wpatrywał się w Camille, a jego oczy wypełniły się tłumionymi łzami.

„Nigdy się nie dowiedziałam. Victoire napisała do mnie, że dziecko zniknęło, a potem jej mąż mi groził. Myślałam, że nigdy więcej nie chce mnie widzieć”.

Camille wzdrygnęła się na krześle.

Sędzia, który właśnie zostawił ją z niczym, był jej biologicznym ojcem.

Zszedł na dół, ale ona uniosła rękę.

„Nie”.

Zatrzymał się.

„Słuchałeś mnie dziś rano. Słyszałeś, jak Julien mówił, że jestem nikim”.

„Uwierzyłem dowodom” – odpowiedział łamiącym się głosem. „I to moja wina”.

„Tak”.

Spuścił głowę.

„Nie przeproszę dzisiaj. Nie mam prawa”.

Julien wybuchnął zduszonym śmiechem.

„Więc tego samego ranka ma matkę miliarderkę i ojca sędziego? To wspaniale. Będziecie udawać, że stała się kimś?”

Camille patrzyła na niego długo.

Przez lata wierzyła, że ​​jej wartość zależy od miłości, którą raczył jej dać. Nauczył ją przepraszać za to, że istnieje, mówić ciszej, pytać przed zakupem, wierzyć, że nikt inny jej nie zechce.

Ale w tym momencie zrozumiała, że ​​ani pieniądze, ani krew, ani prestiżowe nazwisko jej nie stworzyły.

Już przetrwała.

Już istniała.