Instynkt zwierzęcia rozpoznał, że propozycja Witmore’a przeczy wszelkim biologicznym nakazom zakodowanym w milionach lat ewolucji. Byk po prostu stał, masywny i obojętny, od czasu do czasu przenosząc ciężar ciała z jednej nogi na drugą, czekając, aż to dziwne zaburzenie się skończy. Ale Witmore obwinił Sarę.
Jego starannie prowadzone tego wieczoru zapisy zawierały szczegółowe notatki o tym, jak badana nie współpracowała, sabotowała proces poprzez opór lub nieokreślone wady konstytucji. Jego pismo stawało się coraz bardziej nieregularne, w miarę jak frustracja przenikała do języka klinicznego. Ta porażka nie mogła być jego winą. Teoria była trafna.
Metodologia była prawidłowa. Problem musiał zatem leżeć po stronie badanego. Próbował raz po raz. Próby trwały przez cały lipiec i sierpień z niepokojącą regularnością. Whitmore korygował zmienne po każdym niepowodzeniu, traktując eksperymenty jak próby rolnicze, które po prostu wymagały lepszej kalibracji.
Różne pory dnia, świt, południe, wieczór, poszukiwanie optymalnego momentu, w którym natura mogłaby w jakiś sposób podporządkować się jego szaleństwu. Różne przygotowania przestrzeni, zwierząt, rozmieszczenie. Obsesyjnie konsultował swoje podręczniki hodowlane, szukając technik, które mogłyby w jakiś sposób uczynić niemożliwe możliwym.
Jego frustracja narastała z każdą nieudaną próbą, a frustracja ta wyrażała się w narastającym okrucieństwie wobec Sary. Dostawała mniej jedzenia, jeden posiłek dziennie z mąki kukurydzianej i resztki, które nie wystarczyłyby na utrzymanie dziecka, a co dopiero kobiety cierpiącej na powtarzające się traumy. Dostawała mniej wody w małym wiaderku, które musiało wystarczyć od rana do następnego świtu. Logika była prosta w jego umyśle.
Zwierzęta radziły sobie lepiej, gdy były głodne, zdesperowane, gdy samo przetrwanie stawało się motywacją. Być może pozbawienie uczyniłoby ją bardziej uległą, bardziej odpowiednią do jego celów. Inni niewolnicy wiedzieli. Informacje krążyły po kwaterach szeptem i znaczącymi spojrzeniami wymienianymi podczas pracy w polu.
Widzieli Sarę przelotnie w dniu jej przyjazdu – młodą kobietę o inteligentnych oczach i postawie sugerującej, że system jeszcze jej nie złamał. Potem zniknęła w oborze i już się nie pojawiła. Jej krzyki przerywały ich dni. Jej nieobecność nawiedzała ich noce. Świadomość tego, co działo się tuż poza ich polem widzenia, dodawała kolejną warstwę grozy do życia i tak już przesiąkniętego cierpieniem. Ale opór oznaczał śmierć.
Wypowiedzenie się oznaczało chłostę lub coś gorszego. Okazanie współczucia mogło zwrócić na ciebie uwagę Whitmore’a. Mogło uczynić cię kolejnym obiektem jego eksperymentów. Więc pracowali na swoich polach, wykonywali swoje obowiązki i dźwigali ciężar wiedzy o tym, co się dzieje, jednocześnie nie mogąc tego powstrzymać.
Do września Witmore podjął się swojego eksperymentu 17 razy. 17 sesji zostało udokumentowanych w jego skórzanym notesie z naukową precyzją. 17 niepowodzeń, które przypisywał wyłącznie niedoskonałościom Sarah, a nie fundamentalnej niewykonalności swojego projektu. Jego gniew narastał niczym chmury burzowe na horyzoncie. Zraniona duma jątrzyła się i zatruwała jego osąd, a zraniona duma z człowieka mającego absolutną władzę nad drugim człowiekiem była prawdopodobnie najniebezpieczniejszą rzeczą w Antabelli w stanie Missisipi.
Kurthers pracował jako nadzorca na plantacji Witmore przez 6 lat. Widział okrucieństwo w formach, które zszokowałyby jego samego, który jako pierwszy przybył z Karoliny Południowej. Młody, ambitny, przekonany, że ciężka praca i lojalność doprowadzą go do czegoś lepszego. System gruntownie wykształcił go w wielu przejawach okrucieństwa.
Sam używał bata, gdy Witmore tego zażądał, rozdzielał rodziny, gdy wymagały tego względy ekonomiczne, odwracał wzrok od naruszeń, które zniesmaczyłyby jego młodsze ja. Ale to było co innego. To przekroczyło granice, o których istnieniu nawet nie wiedział. Stał przed stajnią hodowlaną we wrześniowy poranek, kiedy jesień powinna przynieść ulgę od upału, ale tak się nie stało.
Powietrze pozostawało gęste i duszne, zwiastując burze, które nigdy nie nadeszły. Z wnętrza stodoły dobiegały dźwięki, od których skręcało mu się w żołądku, a ręce drżały. Dźwięki, które przerywały sen i sprawiały, że sięgał po whisky przed południem. Cokolwiek działo się w tej konstrukcji, wykraczało poza normalne funkcjonowanie plantacji, poza zwykłą przemoc, która podtrzymywała ten system.
To było coś zupełnie innego, coś, co niepokoiło go w sposób, którego nie potrafił opisać nawet przed sobą. Kurthers miał 34 lata, wychował się w biedzie w górach Karoliny Południowej, gdzie jego rodzina z trudem wiązała koniec z końcem na kamienistej ziemi. Był wystarczająco wykształcony, by czytać księgi rachunkowe i pisać raporty – umiejętności, które pozwoliły mu wznieść się ponad rolników i pracowników młynów, wśród których dorastał.
Stanowisko nadzorcy stanowiło szczyt tego, co mógł osiągnąć ktoś taki jak on – zarządzanie cudzym majątkiem, zarabianie pensji pozwalającej mu wysyłać pieniądze owdowiałej matce i utrzymywanie pozycji względnego autorytetu. Wielokrotnie powtarzał sobie, że jego dyskomfort jest niepraktyczny, sentymentalny, że to luksus ludzi, którzy nie rozumieją, jak naprawdę działa świat. To był biznes.
Whitmore był właścicielem swojej własności i mógł nią dysponować, jak mu się podobało. Prawo wyraźnie to stanowiło. Społeczeństwo zgadzało się z tym na każdym poziomie, od ambony kościelnej po schody sądu. Każda instytucja potwierdzała, że niewolnicy są własnością, a nie ludźmi, a prawa własności są święte ponad wszystko. Ale krzyki sprawiały, że drżały mu ręce, a drżenie to wzbudzało w nim złość na samego siebie za to, że jest słaby.
Starał się nie zastanawiać zbyt głęboko nad tym, co Witmore próbował zrobić w tej stodole. Lepiej nie znać szczegółów, lepiej zachować pozorną niewiedzę, która mogłaby ochronić resztki jego sumienia. Ale dźwięki uniemożliwiały mu niewiedzę, a spojrzenia innych niewolników, mieszanina przerażenia i oskarżenia, przypominały mu codziennie, że jest współwinny czegoś potwornego.
Jego żona zmarła 2 lata wcześniej na żółtą febrę, drgając w ich łóżku, podczas gdy on trzymał ją za rękę i modlił się bezskutecznie. Jego dwoje dzieci mieszkało z siostrą w Charleston, dorastając z wujkiem, którego ledwo pamiętali. Był sam ze swoimi myślami i narastającym przerażeniem wobec tego, co musiała znosić jego praca.
Tego popołudnia Kurthers szedł w kierunku biura plantacji, nieświadomie podejmując taką decyzję. Stopy niosły go naprzód, podczas gdy w myślach huczały ostrzeżenia przed konsekwencjami tego, co zamierzał zrobić. Whitmore siedział przy biurku, przeglądając ceny bawełny w nowoorleańskich gazetach, od czasu do czasu robiąc notatki na marginesach.
Pan oderwał wzrok od lektury z lekką irytacją, że mu przerwano. Kurthers dobierał słowa z rozwagą człowieka idącego przez pole minowe. Mówił o sprawach praktycznych, a nie moralnych. Pozostałych niewolników niepokoiły hałasy dochodzące ze stodoły, wyjaśnił. Wydajność pracy wyraźnie spadła w ciągu ostatnich dwóch miesięcy.
Kilka rąk znaleziono stojących bezczynnie, wpatrzonych w stronę hodowli, podczas gdy powinny zbierać bawełnę. Wydajność spadała w czasie, gdy zbiory wymagały maksymalnej wydajności. Whitmore słuchał z miną człowieka, który słyszy narzekania na błahe niedogodności. Eksperyment był ważną pracą, wyjaśnił cierpliwym tonem, jakiego można by użyć wobec powolnego dziecka.
