Rozprawa miała się zaraz rozpocząć, a kat przyniósł pokwitowania.
Rozdział 5: Księga Grzechów
Godzinę później atmosfera w formalnej jadalni była gęstsza niż zbliżający się monsun pustynny.
Preston siedział u szczytu masywnego dębowego stołu. Gideon stał w milczeniu przy łukowatym wejściu, z rękami skrzyżowanymi na piersi, pełniąc rolę strażnika. Vera siedziała sztywno na krześle, z twarzą pokrytą czerwonymi, przerażonymi plamami. Siedziałam obok ojca, a Piper trzymała moją drżącą dłoń pod stołem.
Bez słowa Preston włączył elegancki projektor cyfrowy, który postawił na stole. Na pustej białej ścianie za nim pojawił się obraz o wysokiej rozdzielczości.
To był arkusz kalkulacyjny. Obszerny, głęboko obciążający rejestr wyciągów bankowych.
„Przez ostatnie cztery lata” – zaczął Preston niebezpiecznie cicho – „przelewałem na twoje główne konta znaczną, pięciocyfrową kwotę miesięczną. Ten kapitał był wyraźnie przeznaczony na podatki od nieruchomości, opłaty za media, artykuły spożywcze i drobne wydatki na uniwersytet Alany”.
Kliknąwszy przycisk, na ekranie pojawiły się ogromne, jaskrawe rzędy czerwonego atramentu.
„Zamiast tego” – kontynuował – „patrzę na kurs mistrzowski pasożytniczych zachowań finansowych. Sześć tysięcy dolarów w butiku w Aspen. Cztery tysiące dolarów od prywatnej firmy cateringowej na „wydarzenie networkingowe” we wtorek. Dwa tysiące dolarów przelane na prywatne konto czekowe w raju podatkowym”.
Vera wciągnęła się w fotel, a jej twarz szybko odpłynęła. Próbowała otworzyć usta, ale…
Preston przerwał jej ostrym spojrzeniem.
„Kiedy pytałem cię w zeszłym miesiącu, dlaczego opłaty za zarządzanie nieruchomością są zaległe, powiedziałaś mi, że to błąd bankowy” – powiedział Preston, klikając na następny slajd. „Nie było żadnego błędu. Finansowałaś styl życia, na który absolutnie nie możesz sobie pozwolić”.
Zdając sobie sprawę, że argument finansowy jest całkowicie nie do obrony, Vera sięgnęła po swoją ulubioną broń: manipulację emocjonalną. Zacisnęła oczy, zmuszając gęste łzy do spływania po rzęsach.
„Tato, nie rozumiesz tej presji!” – szlochała, wyciągając do niego drżącą rękę. „Zarządzanie tym ogromnym domem jest takie trudne! A Alana… Ja tylko próbowałem okazać jej surową miłość! Chciałem, żeby była niezależna! Nie chciałem, żeby na zawsze na tobie polegała! Kocham ją na swój sposób!”
Preston spojrzał na jej wyciągniętą dłoń, jakby była pokryta jadem. Cofnął rękę, a jego twarz była maską absolutnej odrazy.
„Po swojemu?” wyszeptał.
