Preston zebrał nas w salonie po raz ostatni. Energia w domu była zupełnie inna; duszący strach ustąpił miejsca klinicznej, bezwzględnej skuteczności.
„Vero” – powiedział Preston tonem pozbawionym rodzinnego ciepła. „Jesteś oficjalnie odcięta od mojego wsparcia finansowego. Wszystkie karty kredytowe na twoje nazwisko zostały dezaktywowane. Skontaktowałem się już z moim zespołem prawnym; zostałaś całkowicie usunięta z mojego testamentu”.
Vera siedziała na sofie, ściskając poduszkę, z oczami pustymi i przekrwionymi po nocy pełnej paniki i płaczu. Milczała. Wiedziała, że nie ma już argumentów.
„Co więcej” – kontynuował, unosząc grubą teczkę. „Akt własności tej posiadłości w Santa Fe zostaje przeniesiony wyłącznie na Alanę, która ma zostać umieszczona w funduszu powierniczym do czasu jej ukończenia studiów. Co do ciebie, masz dokładnie godzinę na spakowanie wszystkich rzeczy osobistych, które zmieszczą się do dwóch walizek. Gideon odprowadzi cię z posesji”.
Vera wydała z siebie urywany, charczący szloch, próbując uklęknąć po raz ostatni. Preston po prostu odwrócił się do niej plecami i poszedł do kuchni, żeby nalać sobie kawy.
Stałam przy wielkim oknie, patrząc, jak Gideon – niewzruszony i niewzruszony – stoi nad nią, podczas gdy ona gorączkowo pakuje markowe ubrania do skórzanej walizki.
Kiedy minęła godzina, odprowadzono ją do drzwi wejściowych. Patrząc, jak ciągnie ciężkie torby długim, krętym kamiennym podjazdem, a jej ramiona drżą, szukałam w duszy choćby krzty litości. Nie znalazłam absolutnie nic. Dotknęłam boku brzucha, czując fantomowy ból szwów, i poczułam jedynie głęboką ulgę.
Preston zlecił wynajęcie wysokiej klasy firmy zarządzającej nieruchomościami, aby zabezpieczyć i utrzymać posiadłość. Miała czekać, cicha i nieskazitelna, na dzień, w którym będę gotowa wrócić i odebrać należny mi spadek.
Ale nie zamierzałam zostać.
Spędziłam spokojne, złociste popołudnie, starannie pakując swoje najpotrzebniejsze rzeczy. Preston poprosił mnie, żebym towarzyszyła mu za granicą, w Europie, podczas gdy będę dochodzić do siebie, oferując przeniesienie moich punktów zaliczeniowych, abym mogła dokończyć studia z dala od duchów Nowego Meksyku. Zgodziłam się natychmiast.
Trzy dni później Piper zawiozła nas na terminal odlotów międzynarodowych. Ostrożnie objęła mnie ramionami, ściskając
Delikatny pocałunek w policzek.
„Nie oglądaj się” – wyszeptała Piper z mocą. „Przeżyłaś najgorsze”.
