„Nie” – powiedziała cicho. „Ma tylko sześć lat”.
Przeszła obok niego i usiadła na łóżku Mii. W ciągu kilku sekund zasnęła.
Kyle cicho zamknął drzwi sypialni. Oparł czoło o drzwi na dłuższą chwilę. Zauważyłam, że jego ramiona zaczynają drżeć.
Nigdy nie widziałam, żeby mój mąż płakał.
Do tamtej nocy.
„Spojrzała na mnie” – wyszeptał – „i przeprosiła, zanim jeszcze dowiedziała się, kim jestem”.
Głos mu się załamał.
„Jak można kogoś nienawidzić po czymś takim?”
Żadne z nas się nie odezwało, dopóki nie dotarliśmy do kuchni.
Mia nalała trzem kubkom herbaty.
„Pójdę na górę” – powiedziała.
Złapałam ją za rękę.
„Nie”.
Wyglądała na zaskoczoną.
„Chcę, żebyś tu była”.
Skinęła głową i usiadła obok mnie.
Kyle objął obiema dłońmi kubek, nie pijąc.
„Policja Znaleźli ją cztery dni temu” – zaczął. „Zabłądziła na parkingu sklepu spożywczego. Nie mogła sobie przypomnieć adresu”.
„Znaleźli twój numer?”
„Znaleźli coś w jej torebce ze starym, nieaktywnym numerem. Policja namierzyła mnie”.
„Dlaczego twój?”
„Nie wiem”.
„Nie spotkałeś jej, odkąd odeszła.
„Nie spotkałem”.
Potarł czoło.
„Kiedy zapytali, czy znam Gladys, prawie się rozłączyłem”.
„Ale potwierdzili twoją tożsamość”.
Skinął głową.
„Zapytali, czy mogę przyjść”.
„I?”
„Zrobiłem”.
Spojrzał w stronę korytarza.
„Spojrzała na mnie i powiedziała: »Kyle?«”.
Głos mu się załamał.
„Potem mnie przytuliła”.
Wyciągnąłem rękę przez stół i ścisnąłem jego dłoń.
„Powinieneś był do mnie zadzwonić”.
„Wiem”.
„Wróciłbym do domu”.
„Nawet nie wiedziałem, co ci powiedzieć”.
Zapadła między nami cisza.
W końcu zadałem pytanie, które coraz głośniej brzmiało w mojej głowie.
„Gdyby twoja matka nie odeszła… co się stało?”
Kyle wpatrywał się w herbatę.
„Od czterech dni zadaję to samo pytanie”.
Następnego ranka odwiedziliśmy ośrodek opieki wspomaganej, w którym mieszkała Gladys, zanim odeszła.
Dyrektorka powitała nas zmęczonym uśmiechem.
„Jestem Linda”.
Zaprowadziła nas do swojego gabinetu.
„Przykro mi, że musieliście się spotkać w takich okolicznościach”.
Kyle pochylił się do przodu.
„Potrzebuję odpowiedzi”.
„Ja też”.
Otworzyła grubą teczkę.
„Twoja matka przyjechała tu trzy lata temu”.
Kyle zmarszczył brwi.
„Kto ją przyjął?”
„Mężczyzna o imieniu Robert”.
„Mój ojciec”.
Linda skinęła głową.
„Odwiedzał nas przez pierwsze kilka miesięcy”.
„A potem?”
„Przestał”.
Przesunęła kilka formularzy po biurku.
„Wielokrotnie prosiliśmy go, żeby…
Zaktualizuj jej kontakty alarmowe.”
Kyle wpatrywał się w dokumenty.
„Mój adres nie istnieje.”
„Nie.”
Wyglądał na zdezorientowanego.
„To jak policja do mnie zadzwoniła?”
Linda zawahała się.
„Nie znaleźli tu twojego adresu.”
Otworzyła małą kopertę.
„Było to ukryte w torebce twojej matki.”
Ostrożnie rozłożyła wyblakłą fiszkę.
Po jednej stronie był rysunek domu wykonany przez małego chłopca. Po drugiej numer telefonu.
Pod spodem, drżącym pismem, widniały cztery słowa.
„Mój syn.” Nigdy nie zapomnij.”
Kyle zakrył usta.
„To mój numer telefonu z dzieciństwa.”
„Od dawna był nieaktywny” – powiedziała Linda. „Policja szukała starych dokumentów, aż cię znalazła.”
Łzy napłynęły mu do oczu.
„Nosiła to przez te wszystkie lata.”
Kyle obrysował kciukiem wytarte krawędzie.
„Nosiła to dłużej niż swój adres.”
Linda skinęła głową.
„Nigdy nie zapomniała swojego synka.”
Kiedy wróciliśmy do domu, Gladys stała na podwórku.
Mia trzymała ją za rękę.
Obserwowali motyle fruwające po ogrodzie.
Gladys wskazała na stary dąb.
„Kyle kiedyś się na niego wspinał.”
Kyle uśmiechnął się smutno.
„Nigdy tu nie mieszkałam.”
Gladys wyglądała na zdezorientowaną.
Potem znowu się uśmiechnęła.
„Może i nie.”
