Schyliła ramiona. „Tygodnie wracały w kawałkach. Potem miesiące. Pamiętałam Ruth. Pamiętałam ciebie. Pamiętałam wszystko”.
„To dlaczego do nikogo nie zadzwoniłaś?”
„Kiedy sobie przypomniałaś?
„Bo myślałam, że obwinią mnie o jej śmierć” – wyszeptała Joan. „Wróciłam po nią i i tak wyszłam żywa. Nie wróciła”.
„A ty nie wróciłeś do domu?”
„Poparzył mnie. Nie mogłem spać. Nie mogłem patrzeć w lustro. Myślałem, że Ruth się mnie przestraszy”.
„Była dzieckiem”.
„Poparzył”.
„Bałem się siebie”.
Wybuchnąłem ostrym śmiechem, w którym nie było humoru. „Więc pozwoliłeś mi powiedzieć jej, że nie żyjesz?”
„Widziałam cię z nią raz”, powiedziała Joan.
„Co?”
„Miesiące później. Przed sklepem spożywczym. Była w wózku, jadła krakersy. Wycierałeś jej twarz rękawem, bo nie mogłeś znaleźć serwetki”. Joan uśmiechnęła się przez łzy, a ja nienawidziłem tego, że to pamiętała. „Śmiała się z ciebie. Ty się śmiałeś. Wyglądałeś na wyczerpanego, Jess, ale ona wyglądała na bezpiecznego”.
„Bałem się siebie”.
„Więc uznałeś, że to wystarczy?”
„Powiedziałem sobie, że jesteś dla niej lepszy”.
„Nie”. Podszedłem bliżej. „Powiedziałaś sobie coś, co sprawiło, że bieganie wydawało się szlachetne. Nie dałaś jej spokoju. Dałaś mi to, co trudne, i nazwałaś to miłością”.
Rozpłakała się jeszcze mocniej.
„Nie dałaś jej spokoju”.
Nie pocieszyłam jej.
Pocieszałam Ruth zbyt wiele nocy, żeby teraz poświęcać czas Joan.
„Rozmawiałam z twoim zdjęciem, kiedy Ruth miała gorączkę” – powiedziałam. „Pytałam cię, co robić, kiedy płakała za tobą. Wiesz, jak to jest być złym na zmarłą osobę, a potem nienawidzić siebie za to?”
„Przepraszam”.
Nie pocieszyłam jej.
„Nie rzucaj tego słowa naraz. Jesteś mi winna lata”.
Skinęła głową, ocierając twarz wierzchem dłoni.
„Czy mogę ją zobaczyć?” – zapytała.
„Nie”.
Jej twarz się załamała.
„Czy mogę ją zobaczyć?”
„Nie w taki sposób” – powiedziałam. „Nie dlatego, że zauważyła znamię przez ścianę szatni. Nie dlatego, że w końcu poczułaś się wystarczająco winna”.
„Nie chcę jej wziąć”.
„Nie dałabyś rady, nawet gdybyś próbowała”.
Wyprostowałam się.
„Jestem jej opiekunką. Jej szkoła, lekarz, pora pójścia spać i całe jej życie są ze mną. Nie możesz się tego pozbyć, bo w końcu przestałaś się ukrywać”.
„Nie chcę jej wziąć”.
„Wiem”.
„A ty?”
„Nie chcę jej wziąć” – powiedziała ponownie, ciszej. „Chcę przestać być duchem”.
To była pierwsza rzecz, którą powiedziała, a która zabrzmiała jak prawda.
Spojrzałam na Ruth.
„Chcę przestać być duchem”.
Obserwowała mnie, drobna i sztywna obok Andy’ego. Uniósł rękę, pytając bez słów, czy wszystko w porządku.
Nie.
Ale wciąż mogłam ustać.
„Dasz mi swój numer” – powiedziałem do Joan. „Twój prawdziwy. Spotkamy się jutro w jakimś cichym miejscu. Nie zbliżaj się do Ruth, dopóki nie zdecyduję, jak jej to powiedzieć”.
„Dasz mi swój numer”.
Joan skinęła głową. „Dobrze”.
„A jeśli znowu znikniesz, nie będę cię gonić”.
Uniosła wzrok.
„Wyjaśnię ci dokładnie, kim jesteś”.
Przełknęła ślinę. „Nie będę uciekać”.
„Nie będę cię gonić”.
Wziąłem jej telefon, zadzwoniłem do siebie i zapisałem jej numer pod jednym słowem.
Joan.
Nie siostra.
Po prostu Joan.
***
Tego wieczoru Ruth siedziała w piżamie przy naszym kuchennym stole, jedząc pokrojony w trójkąty grillowany ser.
Ruth odsunęła talerz. „Czy ona naprawdę była moją mamą?”
Po prostu Joan.
Usiadłem naprzeciwko niej.
„Tak, kochanie”.
Jej dolna warga zadrżała. „Ale mówiłeś, że umarła”.
„Wierzyłam, że tak”.
„Kłamałeś?”
„Nie”. Sięgnęłam po jej dłoń. „Powiedziałam ci prawdę”.
„Ale mówiłeś, że umarła”.
Andy postawił obok niej miskę zupy i odsunął się.
Ruth spojrzała na niego. „Wiedziałeś?”
