– Tata tak chciał.
– Tata nie mógł pisać. Ledwo trzymał długopis po udarze.
– Lewą ręką się nauczył. Logopedka mu pomagała z motyryką.
– Z motoryką – poprawiłam automatycznie, bo jestem nauczycielką i nawet w najgorszym momencie poprawiam błędy. A potem dodałam: – Te spacery. Te wasze rozmowy. Wiedziałeś o tym i nic mi nie powiedziałeś?
Wiesław milczał. Potem powiedział cicho: „Tata mnie poprosił, żebym sprawdził, czy dobrze napisał. Przywiózł mi kartkę w październiku, kiedy go zabrałem na te dwie godziny.” Przełknął ślinę. „Mówił, że ty jesteś silna. Że dasz sobie radę. A ja… że ja bez pomocy nie stanę na nogi.”
Wyszłam z kancelarii i usiadłam na ławce przed budynkiem. Nogi mi się trzęsły. Nie z zimna – z czegoś, na co nie mam dobrego słowa. Zdrada? Za mocne. Niesprawiedliwość? Za słabe.
Myślałam o tych trzech latach. O nocach, kiedy tata krzyczał przez sen i budziłam się zlana potem, bo myślałam, że umiera. O świętach, które spędzaliśmy we dwoje, bo Wiesław i Renata mieli „swoje plany”. O korepetycjach z Kubą z trzeciej b, który nie umiał odróżnić podmiotu od orzeczenia, ale płacił czterdzieści złotych za godzinę, dzięki czemu mogłam kupić tacie wózek inwalidzki z lepszym oparciem.
Koleżanka, prawniczka, powiedziała mi potem, że mogę walczyć o zachowek. Że jako córka mam prawo do części spadku, niezależnie od testamentu. Że mogę też próbować podważyć testament – jeśli udowodnię, że tata w momencie pisania nie był w stanie świadomie podejmować decyzji.
Ale żeby to zrobić, musiałabym stanąć w sądzie przeciwko Wiesławowi. Przeciwko bratu, z którym bawiłam się w chowanego na klatce schodowej. Przeciwko Renacie, która zaplatała mi warkocze przed szkołą.
Siedzę teraz w mieszkaniu, w którym przez trzy lata stało łóżko rehabilitacyjne taty. Zostały ślady po kółkach na panelach. Album ze zdjęciami leży na stole, otwarty na stronie, gdzie tata trzyma mnie na ręku – mam może dwa lata, śmieję się do aparatu, a on patrzy na mnie tak, jakbym była całym jego światem.
Nie wiem jeszcze, czy pójdę do sądu. Ale wiem, że opiekowałabym się nim znowu. Nawet gdybym wiedziała, jak to się skończy. Bo nie robiłam tego dla mieszkania. Robiłam to, bo to był mój tata.
Tylko że czasem, późnym wieczorem, kiedy cisza w tym mieszkaniu robi się za gęsta, myślę sobie: czy on też tak uważał?
