Wyjęła z teczki gruby plik papierów.
– Jeśli nie masz nic przeciwko, możemy najpierw porozmawiać.
– Gdzie jest Lukas?
„Kapitan Bennett jest w sąsiednim pokoju. Twój ojciec też tam jest.”
Uśmiechnęła się spokojnie.
„Nie martw się. Nic mu się nie stanie.”
– Jak długo trwa to śledztwo?
– Emma, nie mogę udzielać takich informacji…
– Jak długo?
Sophia spojrzała na mnie przez trzy sekundy.
Potem odstawiła filiżankę na stół.
– Dwadzieścia miesięcy.
Dwadzieścia miesięcy.
Lucas i ja byliśmy razem dziewiętnaście miesięcy i sześć dni.
Wszedł w moje życie wcześniej, niż myślałam.
To nie tak, że najpierw mnie poznał, a potem zaangażował się w śledztwo.
Najpierw było śledztwo.
A dopiero później go poznałam.
„Emmo, jesteś bardzo blada. Może potrzebujesz trochę odpoczynku?”
Nie odpowiedziałam.
„W takim razie kontynuujmy.”
Otworzyła kolejny folder.
„Mówiłaś, że te czterdzieści sześć milionów jest twoje. Możesz to wyjaśnić?”
„Pochodzenie tych pieniędzy jest całkowicie legalne.”
„Może.”
Kobieta skinęła głową.
„Ale konto jest zarejestrowane na nazwisko twojego ojca. Twój ojciec nic o tym nie wie i całe życie żył z małej emerytury.”
Spojrzała mi prosto w oczy.
„Emmo, myślisz, że to wyjaśnienie jest wiarygodne?”
Drzwi ponownie się otworzyły.
Wszedł mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
„Emma Wilson?”
Wyciągnął do mnie telefon na progu.
„Internet to twoja rodzina.”
Spojrzałam na ekran.
Trzeci najpopularniejszy temat w kraju: Zięć aresztuje teścia podczas ślubu córki
Na miniaturce widać, jak mój ojciec jest dociskany do gramofonu.
– Kto to nagrał?
– Emma.
Sophia stała już w drzwiach z założonymi rękami.
– Na weselu było ponad trzysta osób.
– Jak myślicie, ile z nich moglibyśmy powstrzymać przed nagraniem?
Komentarze napływały w zawrotnym tempie.
„Emerytowany nauczyciel z emeryturą w wysokości trzech tysięcy czterdziestu sześciu milionów dolarów. Całkiem uczciwie”.
„Pan młody to odznaczony bohater. Szczerze przedłożył swoje obowiązki nad rodzinę”.
„To niewiarygodne. Ślub, a potem aresztowanie teścia. Ten starzec ani przez chwilę się tego nie spodziewał”.
Ledwie oddychałam, czytając te komentarze.
Mój ojciec był nauczycielem. Całe życie żył uczciwie i rzetelnie. Jak mógł znieść to upokorzenie?
Zacisnęłam zęby.
Ogień zemsty płonął w moim sercu.
Przysięgłam sobie, że ktokolwiek zorganizował to aresztowanie, poniesie konsekwencje.
03
Przesłuchanie trwało.
„Emmo Wilson, twierdzisz, że te czterdzieści sześć milionów dolarów należy do ciebie. Masz wtedy dwie możliwości”.
Sophia Turner zamknęła teczkę i spojrzała na mnie spokojnie.
„Albo wyjaśnisz źródło pieniędzy, albo twój ojciec, jako prawowity właściciel konta, pozostanie przedmiotem dalszego śledztwa”.
Z korytarza znów dobiegł głos mojej matki.
Tym razem płakała.
„Mój mąż nigdy nie złamał prawa… nigdy nie zrobił nic złego…”
Sophia spojrzała na mnie.
– Emma, wybór należy do ciebie.
– Zarobiłam te pieniądze.
Każdy dolar ma pełną dokumentację.
Możesz wszystko sprawdzić.
– Skąd je masz?
– Potrzebuję natychmiast prawnika.
– Do kogo chcesz zadzwonić?
Spojrzałam mu prosto w oczy.
– Jak skończę rozmawiać, sam się przekonasz.
– Halo?
Telefon zadzwonił trzy razy, zanim ktoś odebrał.
Była wpół do trzeciej nad ranem.
Mówca po drugiej stronie linii brzmiał, jakby w ogóle nie spał.
Jego głos był spokojny i opanowany.
– Charles, to ja.
– Emma?
Rozmówca po drugiej stronie był wyraźnie zaskoczony.
– O tej porze? Co się stało?
– Są przetrzymywani.
Dowództwo Południowe, Pokój Przesłuchań Trzy.
Przynieś wszystkie dokumenty związane ze Stellar Holdings.
Akty notarialne.
Rejestracja spółki.
Deklaracje podatkowe.
Audyt finansowy.
I dokumentację konta bankowego.
Po drugiej stronie linii zapadła cisza.
Przez dwie sekundy.
— Dowództwo Południa?
— Tak.
— Zaczekaj.
Będę najpóźniej za czterdzieści minut.
Połączenie zostało utracone.
Podałem telefon Sophii.
Kiedy odebrała, jej twarz pozostała spokojna.
Ale coś zauważyłem.
Jej palec zatrzymał się na chwilę na ekranie.
Sprawdziła rejestr połączeń.
— Károly?
Zmarszczyła brwi.
— Do kogo dzwoniłeś?
— Dowiesz się za czterdzieści minut.
Trzydzieści osiem minut później na głównej ulicy rozległy się pospieszne kroki.
lyosón.
Ani jednej osoby.
