Mam czterdzieści lat, jestem niewidomy od urodzenia, mieszkam w małej wiosce w okręgu Marcali w okręgu Somogy i nie piszę tego tekstu teraz, tylko mówię go przez telefon – dzięki temu, kto wymyślił tę opcję, bo kiedyś zawsze znalazł się ktoś, kto chętnie by za mnie przemówił. Dziś rano samotnie wydoiłem trzy krowy, znalazłem cielę po brzęku łańcucha, poprawiłem zasuwę w drzwiach obory, a potem dzielnie wypędziłem bydło obok starego rowu melioracyjnego. Mój pies przewodnik jest odważny, ale na podwórku jest raczej towarzyszem: szturcha mnie nosem w kolano, jeśli idę w złą stronę, i staje przede mną, jeśli jest dziura. Przy furtce nowy sąsiad powiedział do żony: „Ta też potrzebuje przewodnika, a co dopiero trzymać krowy”. Nic nie odpowiedziałem. Krowy nie czekają, aż wytłumaczę się obcym: nie jestem bezradny. W szkole chowały mi torbę i śmiały się, kiedy jej szukałem. Nie chcieli mnie zatrudnić, bo „kto wie, co się stanie”. A po śmierci ojca sąsiad powiedział do mamy: „Ilonko, sprzedaj zwierzęta, Pali sobie z tym nie poradzi”. Stałam przy wiadrze z dojeniem i wtedy po raz pierwszy zrozumiałam: albo sama przejmę kontrolę nad swoim życiem, albo na zawsze będą mną rządzić ludzie, którzy nawet nie pytają, czy ich słyszę.