W chwili, gdy moja teściowa wylała mi na plecy garnek wrzącego oleju, pochyliła się nade mną z lodowatym uśmiechem i wyszeptała: „Może następnym razem obiad będzie gotowy, zanim syn wróci do domu”. Gdy padłam na podłogę w kuchni, krzycząc, mój mąż przeszedł nade mną, otarł olej z drogich skórzanych butów i spokojnie przygotował największe kłamstwo swojego życia. Żadne z nich nie wiedziało, że kobieta, którą, jak im się wydawało, w końcu złamali, przez lata posyłała przestępców do sądu – i już zebrała wszystko, czego potrzebowała, żeby ich pogrzebać.