Korek od szampana trzasnął na parkingu przed wersalskim sądem, gdy Claire Delmas schodziła po schodach, niosąc walizkę podręczną w jednej ręce, a w drugiej walizkę syna. Siedmioletni Gabriel miał na sobie czerwoną bluzę, zbyt lekką jak na ten listopadowy poranek, i zabłocone trampki. Za nimi Julien, jej były mąż, z którym była od niecałych dziesięciu minut, śmiał się z kochanką, matką i bratem, jakby właśnie wygrali przetarg.
Claire się nie odwróciła. Podczas rozprawy prawnik Juliena określił ją jako „niestabilną emocjonalnie”, co spotkało się z aprobatą Hélène, jej byłej teściowej. Rozwód został sfinalizowany. Julien zachował dom w Saint-Germain-en-Laye, udziały w Delmas Énergies i prawo do korzystania z rodzinnego domku letniskowego nad jeziorem Annecy. Claire odjechała z tymczasowym odszkodowaniem, głównym miejscem zamieszkania Gabriela, alimentami i starym, szarym SUV-em.
Dwanaście lat małżeństwa zmieściło się teraz w tekturowej teczce i pospiesznie spakowanej torbie.
Gabriel splótł dłonie.
„Wracamy do domu, mamo?”
Dom z niebieskimi okiennicami, jego sypialnia na poddaszu, rysunki przyklejone do lodówki – wszystko to należało już do przeszłości.
„Jedziemy gdzieś, gdzie nikt nas nie przestraszy”.
Za nimi Matthieu, brat Juliena, uniósł kubek.
„A teraz czas na prawdziwe życie!”
Élodie, kierowniczka sprzedaży, którą Julien od miesięcy przedstawiał jako „zwykłą koleżankę”, wsunęła rękę pod jego ramię. Hélène poprawiła perłowy naszyjnik z zadowolonym uśmiechem kobiety przekonanej, że jej syn w końcu pozbył się ciężaru.
Julien uniósł klucze do Claire, jakby chciał wznieść toast. Nie wydawał się ani zawstydzony, ani zmartwiony. Tylko ulżony.
Wtedy zadzwonił jego telefon.
„Tak, panie Bérard, koniec. Wszystko poszło zgodnie z planem”.
Jej twarz zbladła.
„Co masz na myśli, zablokowany?”
Śmiech Matthieu ucichł. Élodie powoli cofnęła rękę.
„Nie” – powtórzył Julien. „To niemożliwe. Wyrok właśnie zapadł”.
Claire poszła do samochodu. Pomogła Gabrielowi wsiąść i zapięła mu pas. Kiedy wstała, Julien już przechodził przez parking w jej kierunku.
„Co pani zrobiła?”
Nie zapytał, co się stało. Jak zawsze, zaczął od oskarżenia jej.
Claire zamknęła drzwi samochodu, żeby Gabriel nie słyszał wszystkiego.
„Musi pani być bardziej konkretna”.
„Mój prawnik twierdzi, że złożono sprzeciw w sprawie przeniesienia moich udziałów. Jest też zajęcie zabezpieczające dwóch rachunków firmowych”.
„Tak.”
„Dokumenty zostały złożone dziś rano.”
„Nie dziś rano. Trzy tygodnie temu.”
Po raz pierwszy od rozpoczęcia postępowania Julien naprawdę na nią spojrzał.
„Wiedziałaś, że rozwód zostanie sfinalizowany dzisiaj, a zastawiłaś na mnie pułapkę.”
„Twój prawnik otrzymał dokumenty. Po prostu postanowił uwierzyć, tak jak ty, że nic nie rozumiałam z twoich intryg.”
„Chcesz zniszczyć firmę.”
„Chcę uniemożliwić ci sprzedaż tego, co nie do końca należy do ciebie.”
Julien zniżył głos.
„Delmas Énergies, to ja. Ja to stworzyłem.”
Claire przypomniała sobie noce spędzone na studiowaniu rachunków przepływów pieniężnych, telefony do dostawców, gdy Gabriel miał gorączkę, dokumenty kwalifikacyjne przygotowywane o 2 w nocy. Wyobraziła sobie, jak sprzedaje biżuterię babci, żeby uniknąć bankructwa, a potem słucha, jak Julien opowiada, jak w pojedynkę „uratował” firmę.
„Stworzyłeś to. Nie zbudowałeś tego sam.”
„Twoje nazwisko nie widnieje w żadnym akcie założycielskim firmy.”
„Twoje nazwisko widnieje na wielu dokumentach, których nigdy nie powinieneś był podpisywać.”
Jego telefon zadzwonił ponownie. Nie odebrał.
„Rozwód jest ostateczny, Claire.”
„Małżeństwo się skończyło. Prawda nie.”
