Bartosz zatrzymał się dwa kroki ode mnie.
Biały smoking, złota obrączka, kwiat w butonierce. Wszystko na nim wyglądało jak zdjęcie z katalogu ślubnego, oprócz twarzy. Twarz miał nagle szarą.
– Skąd pani zna Hannę? – zapytał.
Uśmiechnęłam się krzywo. Policzek zapulsował.
– Od czasu, gdy twoja matka próbowała wmówić mi, że projekt darowizny jest zwykłą pomocą podatkową.
Po drugiej stronie połączenie zostało odebrane.
– Mario? – odezwał się spokojny kobiecy głos. – Jestem przy bramie. Widziałam zamieszanie pod namiotem.
Bartosz zrobił krok w moją stronę.
– Proszę natychmiast się rozłączyć.
– Haniu – powiedziałam do telefonu – właśnie mnie uderzył. Przy gościach. I zażądał kluczy od gospodarstwa.
Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.
– Nie ruszaj się. Wchodzę. I Mario?
– Tak?
– Nie oddawaj mu niczego. Nawet spojrzenia.
Rozłączyła się.
Bartosz rozejrzał się nerwowo. Z namiotu wyglądali już goście. Ktoś trzymał telefon. Fotograf stał przy wyjściu z aparatem opuszczonym na piersi, ale czerwona lampka nadal migała.
– Pani nie rozumie, co robi – syknął Bartosz. – To wesele mojej żony.
– Twojej żony? – zapytałam. – A przed chwilą mówiłeś o niej jak o przepustce do mojej ziemi.
– Klara chce tego samego.
– Czy ona to powiedziała, czy nauczyłeś ją bać się innej odpowiedzi?
Jego oczy pociemniały.
– Proszę uważać.
Tym razem nie cofnęłam się.
– Już raz mnie uderzyłeś, Bartoszu. Drugi raz zrób to przy jeszcze większej widowni.
Nie zrobił.
Bo tacy jak on lubią przemoc wtedy, gdy wierzą, że kontrolują opowieść. A opowieść właśnie zaczęła wymykać mu się z rąk.
Przy bramie zatrzymał się ciemny samochód. Wysiadła z niego kobieta po pięćdziesiątce, w szarym płaszczu i z teczką pod pachą. Szła szybko, bez wahania, jak ktoś, kto nie przyjechał pytać o drogę.
Wioletta Harlan wyszła z namiotu za synem.
Kiedy zobaczyła kobietę, jej twarz zastygła.
– Hanna – powiedziała.
Nie było w tym powitania.
Raczej ostrzeżenie.
Mecenas Hanna Harlan zatrzymała się obok mnie i spojrzała najpierw na mój policzek. Potem na Bartosza.
– Gratuluję ślubu – powiedziała chłodno. – Widzę, że rodzinne metody nadal te same.
Kilka osób przy wejściu do namiotu szepnęło między sobą.
Klara wyszła za matką Bartosza. Suknię trzymała w dłoniach, żeby nie ciągnęła się po mokrej trawie. Była blada.
– Mamo, kto to jest? – zapytała.
Hanna spojrzała na nią łagodniej.
– Ktoś, kogo rodzina twojego męża bardzo nie chciała przy tym weselu.
Wioletta postawiła kieliszek na tacy kelnera tak mocno, że szkło zabrzęczało.
– Nie waż się robić sceny.
Hanna uniosła brwi.
– To ciekawe. Twój syn przed chwilą uderzył matkę panny młodej przy dwustu osobach, ale scena zaczyna się dopiero, kiedy pojawia się prawnik.
Bartosz zacisnął zęby.
– To prywatna sprawa.
– Uderzenie i wymuszenie przekazania majątku na oczach świadków rzadko pozostają prywatne.
Klara patrzyła raz na mnie, raz na Bartosza.
– Wymuszenie?
Wyjęłam z torebki złożone kartki.
Projekt darowizny.
Pełnomocnictwo.
Mapa planowanej drogi.
Wydruk wiadomości, które Klara wysyłała mi przez ostatnie miesiące:
„Mamo, podpisz, będzie łatwiej.”
„Bartosz mówi, że inaczej stracimy szansę.”
„Jego mama uważa, że ziemia powinna pracować dla młodych.”
„Mamo, proszę, nie rób konfliktu przed ślubem.”
Hanna położyła swoją teczkę na masce stojącego obok auta i otworzyła ją.
– Pani Klaro, pani matka przyszła do mnie w lipcu. Zaniepokoiło ją, że w dokumentach ślubnych znalazła projekt darowizny gospodarstwa z przygotowanym miejscem na jej podpis. Poprosiła o sprawdzenie.
Klara spojrzała na Bartosza.
– Mówiłeś, że to tylko wstępny wzór.
– Bo to był wzór – powiedział szybko. – Każda rodzina zabezpiecza przyszłość.
Hanna wyjęła kolejną stronę.
– Wzór, w którym po przeniesieniu własności pani Maria traciła prawo samodzielnego zamieszkiwania w domu po sześciu miesiącach, jeśli „nowi właściciele” uznaliby gospodarstwo za wymagające sprzedaży inwestycyjnej.
Klara cofnęła się.
