CZĘŚĆ 2
Nikt się nie ruszył.
Nawet Victor pozostał nieruchomy.
Sędzia spojrzał na pudełko, a potem na Léę.
„Proszę pani, co to jest?”
Léa położyła obie dłonie na wieczku, jakby strzegła skarbu.
„To listy od Mamy Élise”.
Słowo „Mama” odbiło się echem w pokoju niczym policzek.
Victor zacisnął szczękę.
„Léa, to nie jest odpowiedni moment”.
Odwróciła się do niego.
„Mówiłeś, że nas nie kocha. No cóż, kocha. Teraz jest odpowiedni moment”.
Noah podszedł do mnie, ale pracownik socjalny delikatnie położył mu dłoń na ramieniu, żeby go powstrzymać.
Widziałam, jak drżą mu usta.
Chciałam go wziąć w ramiona.
Ale w tym pokoju każdy gest mógł stać się oskarżeniem.
Sędzia zapytał spokojnie:
„Kto dał ci to pudełko?”
Léa odpowiedziała:
„Mamo, Élise. Dwa lata temu. Powiedziała mi, żebym nie otwierała, chyba że dorosły powie, że nas nie kocha”.
Victor nerwowo się zaśmiał.
„Właśnie to mówiłem. Ona ich przygotowała przeciwko mnie”.
Po raz pierwszy od początku rozprawy się odezwałem.
„Nie. Przygotowałem ich na porzucenie”.
Mój prawnik, Maître Fournier, poprosił o pozwolenie na odczytanie kilku listów.
Sędzia się zgodził.
Léa wybrała losowo pierwszą kopertę.
Na przedniej stronie widniał napis:
„Dla Noaha, w dniu, w którym myślisz, że nie jesteś odważna”.
Maître Fournier otworzył kopertę.
Jej głos zmienił się od pierwszych linijek.
„Mój Noah, skończyłeś dziś sześć lat i udało ci się przespać całą noc bez światła w korytarzu. Powiedziałeś mi przy śniadaniu, że potwory mogą bać się tostów. Śmiałam się, ale też płakałam w kuchni, bo jeszcze nie wiesz, że odwaga nie polega na tym, żeby przestać się bać. Chodzi o to, żeby jeść tosty, nawet gdy strach wciąż jest obecny”.
Noah wybuchnął płaczem.
Zamknęłam oczy.
Przypomniałam sobie tamtą noc.
Przypomniałam sobie jego niebieską piżamę, jego zimne stopy, to, jak pytał mnie, czy jego matka w niebie też widziała potwory.
Lea wzięła kolejną kopertę.
**Dla Léi, jeśli kiedykolwiek wstydzisz się płakać.**
Mistrz Fournier czytał:
> „Moja Léo, kończysz dziś osiem lat. W szkole dziewczyna powiedziała ci, że dorośli nie płaczą po matce, która zmarła dawno temu. Powstrzymywałaś łzy do powrotu do domu, a potem zamknęłaś się w łazience. Chcę, żebyś wiedziała: tęsknota za kimś nie ma daty ważności. Twój smutek nie jest słabością. To dowód, że twoja miłość trwa”.
Léa płakała cicho.
Claire spuściła wzrok.
Victor natomiast wpatrywał się w pudełko, jakby widział wroga.
Sędzia zapytał:
„Ile ich jest?”
Léa odpowiedziała:
