„Po jednym na każde urodziny. Po jednym na każdy pierwszy dzień szkoły. Po jednym na każde Boże Narodzenie. I inne na dni, w które możemy ich potrzebować”.
Noah dodał łamiącym się głosem:
„Jest nawet jedno na wypadek, gdyby tata zapomniał przyjść na mój mecz”.
Victor poczerwieniał.
Bo zapomniał.
Dwa razy.
Za pierwszym razem skłamałem Noahowi, mówiąc, że jego ojca napadł ważny klient.
Za drugim razem nie mogłem wymyślić bardziej słodkiego kłamstwa.
Maître Fournier wyjął kolejne koperty.
Daty ułożyły się w historię, której nikt nie mógł zmienić.
Całe lata.
Drobne szczegóły.
Wypadnięcie pierwszego zęba Lei.
Strach Noaha przed usunięciem migdałka gardłowego.
Dzień, w którym dzieci pomyliły zdjęcia Margaux i moje w jednej ramce.
Wieczorem Lea zapytała:
„Czy mogę mieć dwie mamy, jedną w niebie, a drugą w kuchni?”
Tego wieczoru napisałam:
> „Masz prawo kochać bez liczenia się z kosztami. Serce dziecka to nie dom z jedną sypialnią. To całe niebo”.
Sędzia długo milczał.
Potem zapytał dzieci, czy chcą zabrać głos.
Victor próbował zaprotestować.
„Są manipulowane”.
Léa wyprostowała się.
„Nie. Mamy dość tego, że ludzie mówią w naszym imieniu”.
Sędzia pozwolił jej zabrać głos.
Wystąpiła naprzód.
Miała zaledwie dwanaście lat, ale tego dnia wydawała się dojrzalsza niż wszyscy dorośli w sali.
„Kiedy moja matka, Margaux, zmarła, pomyślałam, że jeśli kocham Élise, zdradzę swoją prawdziwą matkę. Élise nigdy nie prosiła mnie o wybór. Pomogła mi zrobić album dla Margaux”. Zabrała mnie na cmentarz, kiedy tata powiedział, że jest zbyt zajęty. Nauczyła mnie, że mogę powiedzieć „mamo” dwóm osobom, nie wymazując nikogo.
Jej głos drżał.
„Tata mówi, że chce nas wykorzystać. Ale teraz to on nas wykorzystuje, żeby nie przegrać z Claire”.
Claire gwałtownie uniosła głowę.
Victor mruknął:
„Léa, bądź cicho”.
Sędzia wpatrywał się w niego.
„Panie Delmas, pozwól swojej córce mówić”.
Noah zrobił krok naprzód.
Miał dziesięć lat.
Trzymał kopertę blisko siebie.
„Mam list na dzień, w którym czuję, że nie pasuję”.
Sam otworzył kopertę.
Jego małe dłonie drżały.
Przeczytał z trudem:
„Noah, nigdy nie jesteś
Za dużo. Nie w tym domu, nie w moim sercu. Nawet w dni, kiedy jestem zmęczony, nawet w dni, kiedy mówię za głośno, nawet w dni, kiedy zamykam drzwi do sypialni, żeby zaczerpnąć oddechu na pięć minut. Dorośli też potrafią się wyczerpać. To nie znaczy, że dzieci są ciężarem.
Zatrzymał się i otarł policzki.
„Tato, kiedy wczoraj powiedziałeś, że Claire spodziewa się dziecka i że musimy przestać robić zamieszanie, poczułem się, jakbym tu nie pasował”.
Victor zbladł.
Claire położyła dłoń na brzuchu, ale jej twarz nie wyrażała już tej samej pewności.
Nie wiedziałem, czy odkrywa Victora po raz pierwszy, czy nadal odmawia spotkania się z nim.
Sędzia odroczył rozprawę.
Na korytarzu Léa podbiegła do mnie.
Tym razem nikt jej nie zatrzymał.
Rzuciła mi się w ramiona.
Noé dołączył do nas i przytulił się do mojego płaszcza.
Czułam, jak ich ciała drżą od szlochu.
