Stałem nieruchomo.
Moje serce biło tak mocno, że ledwo cokolwiek słyszałem.
— To nie może być prawda — wyszeptałem.
— Odwróć się i sam zobacz — powiedział głos.
Odwróciłem się.
Reklamy
Przed mną stał mężczyzna w mundurze wojskowym.
Przez chwilę brakowało mi tchu.
— Wujku Andriej?
Uśmiechnął się szeroko.
— Cześć, dzieciaku.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Nie widziałem go prawie dwa lata.
Wiedziałem, że wyjechał na misję i nie mógł wrócić do domu.
A przynajmniej tak mi wszyscy mówili.
— Jak się tu znalazłeś?
— Po długim biegu i za małej ilości snu — odpowiedział ze śmiechem.
Łzy, które powstrzymywałem od miesięcy, nagle wybuchły.
— Myślałem, że nikt nie przyjdzie…
— Wiem.
Przytulił mnie.
— Dlatego przyszedłem.
Płakałam, przyciskając twarz do jego ramienia.
