CZĘŚĆ 2
Dzień po koncercie odebrałam trzydzieści siedem nieodebranych połączeń.
Nie miałam już numeru Thibaulta w telefonie, ale moje ciało rozpoznało go szybciej niż moje oczy. Niektóre numery niosą ze sobą zapach przeszłości. Nawet po ośmiu latach wbijają się w pierś jak stara rana, którą niedbale ponownie otworzyłam.
Nie odebrałam.
Potem przyszła wiadomość.
„Anaïs, proszę. Musimy porozmawiać. Widziałam go. Widziałam Noaha. Muszę zrozumieć”.
Odłożyłam telefon na kuchenny stół.
Noah jadł płatki w piżamie, a jego włosy wciąż były w nieładzie, jakby poprzedniego dnia nie miał całej rodziny drżącej przed ekranem.
„To on?” zapytał.
Nigdy nie okłamałam mojego syna.
Więc powiedziałam:
„Tak”.
Spojrzał do miski.
„Mój ojciec?”
Słowo to niosło ciężar monety położonej na grobie.
„Tak, Noah”.
Długo się zastanawiał.
Potem zapytał:
„Czy podobała mu się moja muzyka?”
Myślałem, że pęknie mi serce.
Nie „dlaczego nigdy nie przyszedł?”
Nie „dlaczego cię wygonił?”
Nie „dlaczego mnie nie poznał?”
Tylko tyle.
„Czy podobała mu się moja muzyka?”
Usiadłem obok niego.
„Myślę, że twoja muzyka go przestraszyła”.
Noah skinął głową, z powagą zbyt wielką jak na swój wiek.
„Wtedy usłyszał”.
W południe telefony ucichły.
O trzeciej ktoś zapukał do drzwi.
Wiem.
Nie spędza się ośmiu lat na wyobrażaniu sobie powrotu, nie zauważając ciszy, która zapadła wcześniej.
Kiedy otworzyłem drzwi, Thibault był tam.
Chudszy. Siwe włosy na skroniach. Ciemny płaszcz. Jego oczy przypominały oczy człowieka, który nie spał od transmisji.
Za nim stała Hélène.
Wyprostowana.
Umalowana.
Zimna.
Jakby przyszła nie prosić o wybaczenie, a ocenić szkody w mieniu.
Sébastien też był z nimi, z tą samą nerwową arogancją, którą miał osiem lat wcześniej.
Thibault otworzył usta.
„Anaïs…”
Uniosłam rękę.
„Nie przy moim synu”.
Zerknął mi przez ramię.
Noé był na korytarzu.
Wpatrywał się w Thibaulta bez uśmiechu.
Dziwnie było patrzeć, jak stoją naprzeciw siebie.
Nie byli do siebie tak podobni, jak Noah do Pierre’a. Thibault miał szczuplejszą twarz, rysy Hélène. Ale w oczach Noaha, w jego brodzie, w sposobie, w jaki wydął usta, Pierre żył.
Thibault lekko przykucnął.
„Witaj, Noah”.
Mój syn nie odpowiedział.
Hélène weszła niemal nieproszona.
„Ta farsa musi się natychmiast skończyć”.
Odwróciłem się do niej.
„Witaj, Hélène”.
Zignorowała mój sarkazm.
„Doskonale wiedziałaś, co sprowokuje ten program. Wykorzystywanie dziecka do szkalowania naszej rodziny jest podłe, nawet z twoich ust”.
Przez osiem lat wyobrażałem sobie tę chwilę.
Wyobrażałem sobie gniew, krzyki, może policzek.
Ale patrząc na nią stojącą w moim małym salonie, z markową torebką i obezwładniającymi perfumami, czułem jedynie ogromne zmęczenie.
„Twoja rodzina splamiła się tej nocy, kiedy wyrzuciła mnie na deszcz, będąc w ciąży”.
Thibault zamknął oczy.
Hélène powiedziała:
„Wyrzucono cię, bo nosiłaś dziecko innego mężczyzny”.
Noah spiął się.
Zrobiłem krok w jej stronę.
„Powiedz to przy nim, a wylecisz”.
Uśmiechnęła się blado.
„Dlaczego? Na pewno kiedyś dowie się prawdy”.
„Dokładnie. Dlatego wciąż tu jesteś”.
Sébastien uśmiechnął się szyderczo.
