— Proszę powtórzyć — powiedziałem do telefonu.
Głos pracownika banku pozostał uprzejmy, ale stał się niepewny.
— Zgodnie z dokumentami złożonymi wraz z wnioskiem kredytowym, jako małżonek wyraża Pan zgodę na wypłatę swoich oszczędności jako środków osobistych i będzie Pan poręczycielem pozostałej części kredytu. Nasz kolega poprosił o oddzwonienie, ponieważ nadal nie uzyskał Pan zgody.
Spojrzałem na Tamása.
Nie patrzył już na koktajl mleczny. Patrzył na mnie ostro, ostrzegawczo.
Ciotka Éva pospiesznie przerwała:
— Mój drogi Nórikámie, odłóż to, Tamás się tym zajmie.
Urzędnik bankowy zamilkł.
— Nie odłożę tego — powiedziałam. — Proszę, powiedz mi, kto złożył oświadczenie o moich oszczędnościach.
Tamas podskoczył.
— Nóra, nie rób tego!
— Czego nie powinnam robić? Nie pytać o własne pieniądze?
Głos cioci Évy nagle stał się ostry.
— Chodzi o twojego męża! Jesteście mężatkami, nie jesteście sobie obcymi.
Zaśmiałam się do siebie.
— Kiedy moja matka przelała ci pięćdziesiąt tysięcy forintów, bo opiekowała się mną tutaj przez tydzień po porodzie, czy to była obca osoba?
Zdanie uderzyło w kuchnię jak szklanka o kafelki.
Urzędnik bankowy zakaszlał zmieszany.
— Proszę pani, wydaje mi się, że nie wyraziła pani wyraźnej zgody. W tym przypadku wniosek zostanie rozpatrzony i proszę przyjść osobiście, jeśli chce pani wyjaśnić.
— Nie wyrażam zgody — powiedziałem. — Ani na wykorzystanie moich oszczędności, ani na gwarancję, ani na żaden dokument, w którym moje nazwisko mogłoby się znaleźć bez mojego podpisu.
— Zanotuję to.
Rozłączyłem się.
Tamas natychmiast wybuchnął.
— Zwariowałaś? Czy wiesz, co zrobiłaś? Stracimy depozyt!
— Kto wpłacił depozyt?
Nie odpowiedział.
— Kto wpłacił, Tamásie?
Ciocia Éva trzymała się oparcia krzesła.
— Wpłaciliśmy część mojej emerytury i część oszczędności Tamása. Bo wierzyliśmy, że będziecie nas wspierać jako rodzina.
— Ile?
Tamas zacisnął usta.
— Dwa miliony.
— I zrobiłaś to, nawet mnie nie pytając?
— Chcieliśmy ci zrobić niespodziankę.
— Kredytem?
— Lepszym życiem.
Wstałem i poszedłem do sypialni.
Tamas poszedł za mną.
— Dokąd idziesz?
Wyjąłem laptopa z szafy.
— Pokażę ci, co dla nas znaczy lepsze życie.
Położyłem komputer na kuchennym stole i otworzyłem arkusz kalkulacyjny w Excelu, który zacząłem prowadzić trzy lata temu.
Nie z zemsty.
Ale po prostu bałem się, że zwariuję.
Wszystkie rzeczy były na miejscu.
Data.
Kwota.
Notatka.
Kto zapłacił.
Kto „zapomniał” zapłacić.
Opieka położnicza: 312 000 forintów. Skierowanie Tamása: 0.
Badania genetyczne: 189 000 forintów. Skierowanie Tamása: 50 000.
Pakiet porodowy i pokój szpitalny: 742 000 forintów. Skierowanie Tamása: 350 000. Ogłoszenie: „połowa porodu”.
Wkład mojej mamy w wyżywienie: 50 000 forintów. Płatnik: Éva Láng.
Moje utracone zarobki z powodu zwolnienia lekarskiego Hanny: 27 dni, szacowana strata netto: 680 000 forintów.
Stroje przedszkolne, prezenty urodzinowe, leki, dodatkowe zajęcia, buty, zimowe płaszcze.
Wszystko.
Tamas najpierw spojrzał na niego gniewnie, a potem ucichł.
Ciocia Éva poczerwieniała.
— Czy prowadziłeś tabelę dotyczącą swojej rodziny?
— Nauczyłeś mnie, jak to się robi.
— Chciałem sprawiedliwości!
— Nie. Chciałeś, żeby twój syn nic nie stracił. I tak było. Tylko ja na tym straciłem.
Tamás sięgnął po laptopa, ale zamknąłem mu dłoń.
— Nie.
— Natychmiast to usuń.
— Już jest w chmurze. I mój prawnik dostał to dziś rano.
To był pierwszy raz, kiedy zobaczyłem prawdziwy strach na jej twarzy.
Nie dlatego, że mnie zraniła.
Ale dlatego, że liczby w końcu przemówiły.
— Jaki prawnik? — zapytała.
— Rozwódka.
