CZĘŚĆ 1
— Apartament Cesarski, białe kwiaty, francuski szampan i jedna zasada: nikt nie może wiedzieć, że tu jestem.
Mauricio Cárdenas przesunął metalową kartą po onyksowym blacie z pewnością siebie mężczyzny przyzwyczajonego do kupowania posłuszeństwa.
Obok niego Renata Lozano uśmiechała się, rozglądając się po ogromnym holu hotelu Imperial Villaseñor, jednego z najbardziej ekskluzywnych w Polanco. Miała 29 lat, sukienkę w kolorze kości słoniowej, szpilki i torebkę, którą Mauricio podarował jej z okazji pierwszych sześciu miesięcy ich tajnego związku.
— Spędzimy tu cały weekend? — zapytała zdumiona.
— Gdziekolwiek zechcesz — odpowiedział. — Kiedy jesteś ze mną, nie musisz martwić się o cenę.
Mauricio lubił mówić takie rzeczy. Podobało mu się, że Renata patrzyła na niego, jakby mógł otworzyć każde drzwi. Nie powiedział jej, że kilka z tych drzwi jest zablokowanych przez pieniądze jego żony.
Tego ranka opuścił swoją rezydencję w Bosques de las Lomas z małą walizką.
Jego żona, Lucía Villaseñor, siedziała w kąciku śniadaniowym i przeglądała dokumenty. Miała na sobie czarne spodnie, prostą bluzkę i włosy związane z tyłu.
„Mam spotkanie z inwestorami w Guadalajarze” – skłamał Mauricio. „Wrócę w poniedziałek”.
Lucica podniosła wzrok.
„W Guadalajarze?”
„Tak. Zawarliśmy dużą umowę”.
„Rozumiem”.
Mauricio pochylił się, żeby pocałować ją w czoło.
„Nie czekaj na mnie”.
„Dawno temu przestałem”.
Nie zwracał na nią uwagi.
Po 12 latach małżeństwa Mauricio uważał Lucíę za przewidywalną kobietę. Skromny w miejscach publicznych, cichy w domu i przesadnie sentymentalny, jeśli chodzi o rodzinne dziedzictwo.
Ojciec Lucii, Don Ernesto Villaseñor, zaczynał od małego zajazdu niedaleko centrum Puebli. Dziesięciolecia później przekształcił ten biznes w znaną sieć hoteli w całym Meksyku.
Po jego śmierci Mauricio przekonał Lucię, że nie poradzi sobie sama.
„Masz dobre serce, ale biznes wymaga twardości” – mawiał. „Pozwól mi zająć się finansami”.
Lucia wierzyła mu latami.
Dała mu dostęp do kont, spotkań, umów i wyciągów bankowych.
Dopóki nie odkryła, że Mauricio nie chroni rodzinnego majątku.
On go opróżnia.
O 16:25 recepcjonista w hotelu Imperial Villaseñor sprawdził rezerwację.
„Proszę pana, panie Cárdenas. Apartament jest gotowy”.
„Chciałbym też zarezerwować najlepszy stolik w restauracji na jutro” – rozkazał Mauricio. „Na 20:00”.
„Czy rezerwacja będzie na pana nazwisko?”
„Oczywiście”.
Młody mężczyzna wpisał coś na komputerze. Na jego identyfikatorze widniało imię „Emiliano”.
Mauricio nie zauważył, że palce recepcjonistki zatrzymały się na chwilę. Nie zauważył też portretu dona Ernesta Villaseñora na drugim końcu holu ani srebrnego monogramu z literami EV nad windami.
Wszedł, ramię w ramię z Renatą, zbyt zajęty poczuciem ważności.
Kiedy drzwi windy się zamknęły, Emiliano podniósł słuchawkę.
„Panie Robles, przyjechała”.
Na piętrze administracyjnym kierownik hotelu odebrał powiadomienie.
„Z nią?”
„Tak. Zamówiła apartament cesarski i zarezerwowała stolik numer 8”.
„Nic nie zmieniaj. Pani Villaseñor chce, żeby dostała dokładnie to, o co prosiła”.
Trzy piętra niżej Lucía spotykała się z Emilią Santacruz, prawniczką, która pracowała z jej ojcem od ponad 25 lat.
Na stole leżały wyciągi bankowe, kopie umów, nagrania audio, e-maile i dokumenty z podrobionymi podpisami.
„Przyjechał z Renatą Lozano” – relacjonowała Emilia. „Pracuje jako koordynatorka w firmie Mauricia”.
Lucía zamknęła oczy na kilka sekund.
Wiedziała o romansie od czterech miesięcy. Czytała wiadomości, oglądała zdjęcia i słuchała rozmów telefonicznych. Jednak w głębi duszy wciąż miała nadzieję, że Mauricio wybierze inne miejsce.
Ale zabrał swoją ukochaną do hotelu należącego do rodziny żony.
„Mógł zarezerwować pokój gdziekolwiek” – mruknęła Lucía.
„Może nie wie, że odzyskałaś pełną kontrolę nad siecią”.
„Nigdy nie zadał sobie trudu, żeby zapytać. Dla niego wszystko, co miałam, było tylko fasadą”.
Przez 16 miesięcy Lucía po cichu gromadziła dowody. Odkryła pożyczki zaciągnięte na rodzinne nieruchomości, przelewy do firm-słupów i osobisty dług zabezpieczony działką należącą do jej ojca.
Na dokumentach widniał podpis Lucíi.
Nigdy ich nie podpisała.
„Główne konta są już zabezpieczone” – wyjaśniła Emilia. „Pozew rozwodowy jest gotowy. Mamy też gotowy pozew o fałszerstwo i oszukańcze zarządzanie”.
„A twoja firma?”
„Zarząd otrzyma raport w poniedziałek. Twoje relacje z podwładnym będą najmniejszym z twoich problemów”.
Lucía obserwowała miasto przez okno.
„Jutro zjesz obiad przy stole numer 8”.
„Zgadza się”.
„W takim razie jutro odzyskam swoje nazwisko”.
Tego wieczoru Mauricio zamówił homara i kawior.
Szampan i truskawki pokryte jadalnym złotem. Podczas kolacji w apartamencie mówił o Lucii, jakby była kobietą niezdolną do podjęcia decyzji bez konsultacji z nim.
„Czy ona nigdy nie sprawdza twoich ruchów?” zapytała Renata.
Mauricio się roześmiał.
„Lucía nie rozumie połowy dokumentów, które podpisuje”.
Renata uniosła kieliszek, ale potem spojrzała na kartkę leżącą obok kwiatów.
„W Imperial Villaseñor chcemy, żeby każdy gość pamiętał, kto otworzył mu drzwi”.
„Co za dziwne sformułowanie” – skomentowała.
Mauricio zgniótł kartkę i wrzucił ją do kosza.
Jednak po raz pierwszy od przybycia poczuł nieprzyjemny ucisk w piersi.
Następnego dnia miał pójść do restauracji z przekonaniem, że nadal panuje nad swoim życiem.
Nie wiedział, że cała obsługa zna jego kłamstwo.
Nie wiedział, że jego żona nagrywała każdy przypadek oszustwa.
I nie wiedział, że o 20:10 Lucía wejdzie przez drzwi wejściowe, żeby pokazać mu, że zabrał swoją ukochaną w najgorsze możliwe miejsce.
Nikt nie mógł sobie wyobrazić, co się wydarzy…
CZĘŚĆ 2
Restauracja w hotelu Imperial Villaseñor zdawała się unosić nad światłami Mexico City.
Stoły miały białe obrusy, kryształowe kieliszki i małe świece osłonięte przezroczystymi cylindrami. Kwartet grał cichą muzykę, a kelnerzy poruszali się z cichą precyzją.
Mauricio siedział przy stoliku numer 8, tyłem do wejścia.
