CZĘŚĆ 2
Operacja odbyła się dwa dni po mojej ostatniej wizycie kontrolnej.
Podpisałam papiery, których tak naprawdę nie rozumiałam.
Zadzwoniłam do cioci Valérie, siostry mojej mamy, która przyjechała z Calais, płacząc i besztając mnie w tej samej minucie.
„Ona też mi nic nie powiedziała, ta uparta dziewczyna”.
„Dlaczego ona to robi?”
Ciotka mnie przytuliła.
„Bo całe życie wierzyła, że jeśli upadnie, wszystko runie razem z nią”.
W poczekalni czas się zatrzymał.
Czas się dłużył.
Karzył mnie.
Spojrzałam na rodziny wokół mnie.
Ludzie z kawą, torebkami i zaciśniętymi twarzami.
Pomyślałam o wszystkich razach, kiedy mama na mnie czekała.
Przed szkołą.
Przed gabinetem dentystycznym.
Przed salą egzaminacyjną w gimnazjum.
Przed szkołą średnią.
Czekała całe moje życie.
A ja dopiero teraz odkrywałem brutalność czekania.
Operacja trwała długo.
Za długo.
Kiedy chirurg w końcu przyjechał, zerwałem się tak gwałtownie, że ciotka musiała mnie powstrzymać.
„Zabieg przebiegł pomyślnie” – powiedział. „Będziemy musieli ją obserwować, zaplanować dalsze leczenie, a przede wszystkim odpocząć. Przełożenie nie pomogło, ale mogliśmy działać”.
Usłyszałem tylko dwa słowa.
**Dobrze.**
**Odpocznij.**
Moja mama żyła.
Zacząłem płakać przed mężczyzną w białym fartuchu, który prawdopodobnie widział setki pękających nitek.
Na chwilę położył mi rękę na ramieniu.
