Policzek uderzył w jadalnię z taką siłą, że Léa uderzyła w kredens za sobą, przyciskając dłoń do policzka, a jej dziadek, na oczach całej rodziny, powiedział:
Reklamy
„W moim domu bezczelne dzieci uczą się szacunku”.
Przez trzy sekundy nikt się nie ruszył.
Reklamy
Szklanka syropu z czarnej porzeczki, którą właśnie wylała dziewięcioletnia dziewczynka, wciąż kapała na biały obrus. Claire najpierw zobaczyła szeroko otwarte i ogromne oczy córki, a potem czerwony ślad, który już pojawiał się na jej skórze. Podskoczyła tak gwałtownie, że przewróciła krzesło.
„Nigdy więcej jej nie dotykaj”.
Reklamy
Bernard zwrócił się do niej z cichą pogardą mężczyzny, który nigdy nie słyszał słowa „nie”.
„Usiądź, Claire. Rozpieszczasz ją”. Odpowiedziała mi.
„Prosiła cię, żebyś przestał naśmiewać się z jej rysunku”.
„Mówiła do mnie nieakceptowalnym tonem”.
Claire obeszła stół i wzięła Léę w ramiona. Dziewczynka drżała, ale nie płakała, co było jeszcze gorsze. Na drugim końcu pokoju Julien, jej ojciec, zbladł. Wpatrywał się w Bernarda, jakby nie widział już 68-letniego mężczyzny, ale zamkniętą bramę garażu, pasek leżący na stole warsztatowym i dziecko skazane na stanie godzinami, bo rozlało mleko.
Monique, babcia, mruknęła:
„Bernard, posunąłeś się za daleko”.
Spojrzał na nią tak surowo, że natychmiast spuściła wzrok.
W końcu Julien wstał.
„Tato, odwal się”.
Bernard zaśmiał się krótko.
„Zamierzasz mi teraz rozkazywać? W domu, za który zapłaciłem?” Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?
Julien podszedł do córki. Léa instynktownie się cofnęła, nawet przed nim. Ten ruch rozdarł jej serce.
„Kochanie, chodźmy do domu”.
„Nigdzie nie pójdziesz” – warknął Bernard. „Jesteśmy w trakcie rodzinnego posiłku”.
Claire podniosła płaszcz Léi. Bernard złapał ją za ramię.
„Mówiłem, że jeszcze nie skończyliśmy”.
Julien odepchnął jej dłoń.
„Puść moją żonę”.
