CZĘŚĆ 2
Nie wróciłam do Marca, żeby pokazać mu zdjęcie.
Zrobiłam to, co zawsze uważał za słabość.
Zamilkłam.
Powiedziałam mu, że chcę ponownie przeczytać dokumenty w domu i że podpiszę je następnego dnia przed notariuszem. Ulgę poczuł natychmiast.
„To najrozsądniejsza decyzja, jaką podjąłeś od dawna”.
Diane się uśmiechnęła.
Myśleli, że strach przed rozwodem uczynił mnie potulną.
W rzeczywistości potrzebowałam, żeby nadal myśleli, że niczego nie zrozumiałam.
Najpierw poszłam do biura rekrutacji. Poprosiłam o kopię akt administracyjnych Colette, powołując się na moją rolę osoby zaufanej, którą nadała kilka lat wcześniej.
Urzędnik zajrzał do akt.
„Twojego nazwiska już tam nie ma”.
„Od kiedy?”
„Zmiana została wprowadzona wczoraj wieczorem”. Colette Lemaire najwyraźniej wskazała swojego syna, Marca Lemaire’a, i Diane Vasseur.
Odwróciła ekran w moją stronę. Na dole formularza znajdował się podpis.
Colette przyjechała nieprzytomna.
Niczego nie podpisała.
Diane i Marc nie tylko przygotowywali jej powrót do domu. Zaczęli już zastępować wszystkich upoważnionych do podejmowania decyzji w jej imieniu.
Skontaktowałem się następnie z pracownikiem szpitala odpowiedzialnym za identyfikację pacjentów. Pokazałem mu zdjęcie podwójnej bransoletki, nie oskarżając nikogo.
Wyraz jego twarzy się zmienił.
„Nie dotykaj więcej tej bransoletki”.
Sprawdził akta Lucie Rambaud. Zmarła pacjentka otrzymała dużą dawkę morfiny w oddziale opieki paliatywnej na krótko przed śmiercią.
W aktach Colette ta sama dawka pojawiła się jako podana godzinę po jej przyjęciu.
„Pani teściowa nie była na oddziale opieki paliatywnej” – powiedział.
„Nie. Zemdlała w kuchni”.
„Bransoletka należąca do zmarłej pacjentki została wsunięta pod jej. Podczas skanowania system zezwolił na podanie leku przeznaczonego dla Lucie Rambaud”.
Kierownik natychmiast uruchomił wewnętrzną procedurę. Dostęp do komputera ujawnił, że z terminala znajdującego się w pokoju przygotowawczym poproszono o ponowny wydruk bransoletki.
Kamera na korytarzu pokaże, kto wszedł.
Nie prosiłam o obejrzenie nagrania.
Jeszcze nie.
Wyszłam ze szpitala i poszłam do Colette, do małego kamiennego domu w Talence. Marc zabrał mój klucz kilka tygodni wcześniej, twierdząc, że chce mi uniemożliwić przeniesienie rzeczy jego matki.
Ale Colette zawsze trzymała zapasowy pod doniczką z bazylią.
W jej pokoju znalazłam pudełko z przyborami do szycia. Wśród szpulek nici i niedopasowanych guzików znajdowała się pamięć USB owinięta w kawałek materiału.
Zawierała ona rachunki.
Zarejestrowano setki wizyt opieki domowej osób starszych. Niektóre trwały dokładnie czterdzieści siedem minut. Inne powtarzały się w każdą niedzielę o tej samej porze.
Moje nazwisko widniało jako osoba zatwierdzająca administracyjnie.
Mój podpis elektroniczny znajdował się na dole każdej partii.
Mimo to kilku beneficjentów nie żyło już od miesięcy w momencie domniemanych interwencji.
Lucie Rambaud była na liście.
Présence Atlantique nadal wystawiała rachunki za opiekę po śmierci pacjentów. Marc i Diane wykorzystywali dokumentację medyczną zmarłych do tworzenia fikcyjnych usług refundowanych przez ubezpieczenie zdrowotne.
Colette odkryła oszustwo, gdy omyłkowo otrzymała pocztę przeznaczoną dla firmy syna. Zaczęła porównywać daty śmierci z fakturami.
Głęboko w pamięci USB znalazłam nagranie audio.
Głos Colette był słaby, ale wyraźny.
