Telefon zadzwonił we wtorek wieczorem, kiedy Élise wciąż przyzwyczajała się do ciężaru pierścionka na palcu.
Trzy dni wcześniej Thomas oświadczył się jej pod starym platanem w lyońskim parku Tête d’Or, niedaleko ławki, na której cztery lata wcześniej wypili swoją pierwszą kawę. Nie było ukrytego fotografa, tłumu, ani wyreżyserowanego wpisu w mediach społecznościowych. Tylko wilgotne październikowe liście, drżące dłonie Thomasa i Élise, która powiedziała „tak”, zanim zdążył dokończyć zdanie.
Przez trzy dni żyła w swoistym świetle.
Wtedy zadzwoniła jej matka.
Élise gotowała makaron w swoim małym mieszkaniu w 7. dzielnicy, gdy na ekranie pojawiło się imię Françoise.
Odebrała natychmiast.
Zawsze odpowiadała natychmiast.
„Élise, musimy porozmawiać o tym, co zrobiłaś”.
Ton matki natychmiast sprawił, że zaczęła się zastanawiać, o czym mogła zapomnieć.
„Co ja zrobiłam?”
„Zaręczyłaś się”.
Elise zmniejszyła ogień pod garnkiem.
„Tak. Wysłałam ci zdjęcie w niedzielę”.
Surowa cisza.
„Twój brat zaręczył się dwa tygodnie temu”.
„Wiem. Pogratulowałam mu”.
„Więc rozumiesz, dlaczego to, co robisz, jest niestosowne”.
Elise pozostała bez ruchu.
„Nie”.
„Wszyscy wciąż świętują zaręczyny Maxime’a i Clary. Nie mogłaś ogłosić zaręczyn w tym samym miesiącu”.
„Thomas się oświadczył. Nie wybrałam daty, żeby konkurować z Maxime’em”.
„Mogłaś go poprosić, żeby poczekał”.
Elise spojrzała na swój pierścionek, cienką złotą obrączkę z owalnym kamieniem, dokładnie taki, jaki jej się podobał.
„Mamo, oświadczyny to nie to samo, co rezerwacja stolika w restauracji. Nie zamierzam sobie w życiu psuć życia tylko dlatego, że Maxime był pierwszy”.
Głos Françoise stał się lodowaty.
„Oświadcz, że to przemyślałaś i że to za wcześnie. A potem wiosną ogłosisz to samo”.
Élise wybuchnęła śmiechem.
Krótkim, nerwowym, niedowierzającym śmiechem.
Jej matka jednak się nie śmiała.
„Myślisz, że to zabawne? Psujesz bratu chwilę!”
Wtedy Élise usłyszała cichy chichot gdzieś za plecami matki.
Męski śmiech.
Kilka sekund później Françoise przełączyła się na wideorozmowę.
Maxime siedział obok niej w nieskazitelnym salonie jej domu w Sainte-Foy-lès-Lyon. Miał ten uśmiech, który Élise znała od dzieciństwa, ten sam, który nosił, gdy wiedział, że ich matka już podjęła decyzję.
Pochylił się w stronę ekranu.
„W każdym razie, nikt nie chce cię celebrować, Elise”.
Poczuła ucisk w żołądku.
Maxime wzruszył ramionami.
„Zawsze szukasz uwagi”.
Drewniana łyżka wyślizgnęła się Elise z palców i upadła na płytki.
Mogła mu przypomnieć, że zapłaciła czynsz za cztery miesiące po tym, jak jej pierwsza agencja nieruchomości zbankrutowała. Że zorganizowała jego trzydzieste urodziny. Że przyjechała po niego o drugiej w nocy, kiedy zepsuł jej się samochód na autostradzie.
Ale powiedziała tylko dwa słowa.
„Rozumiem”.
Po czym się rozłączyła.
Woda wykipiała na garnku, sycząc na płycie kuchennej.
Elise stała na środku kuchni.
„Nikt nie chce cię celebrować”.
Na jej lodówce, przymocowany magnesem w kształcie cytryny, wisiał harmonogram urodzinowej kolacji Maxime’a.
42 gości.
Prywatna sala.
Menu gourmet.
Szampan.
Wina.
Tort weselny na zamówienie.
Całkowita kwota już zapłacona przez Élise: 17 850 euro.
Maxime kończył 32 lata. Osiem miesięcy wcześniej Élise zarezerwowała prywatną salę w renomowanej restauracji mieszczącej się w dawnej rezydencji na Presqu’île. Oszczędzała przez miesiące.
Zrezygnowała z wyjazdu z Thomasem.
Odłożyła wymianę komputera.
Przestała wychodzić na lunch z kolegami.
Z każdym przelewem bankowym wyobrażała sobie minę brata, gdy zobaczy wszystko, co przygotowała.
Teraz wiedziała, co naprawdę pomyśli.
Nikt nie chce cię świętować.
Thomas był w salonie i składał regał na książki, kiedy do niego dołączyła.
Podniósł wzrok i natychmiast odłożył wiertarkę.
„Co się stało?”
Opowiedziała mu wszystko.
Nie przerwał jej.
Potem po prostu zapytał:
„Co chcesz zrobić?”
Nie: „Co zapobiegnie skandalowi?”
Nie: „Czego twoja matka od ciebie oczekuje?”
„Czego chcesz?”
Elise poczuła, że pieką ją oczy.
„Chcę przestać płacić ludziom, którzy mną gardzą”.
Thomas skinął głową.
„To przestań”.
