CZĘŚĆ 2
Przesłuchałam nagranie trzy razy.
Julien nie tylko dopuścił się zdrady. Odkrył, że Ewa była jego biologiczną ciotką i kontynuował ich związek, ponieważ pozwalało mu to uzyskać kontrolę nad majątkiem.
Marcel działał jako pośrednik. Wszystkie wiadomości przechodziły przez jego telefon. „Idealnie czysty” telefon komórkowy mojego męża był tylko rekwizytem, który miał uspokoić naiwnych.
A ja miałam być najbardziej naiwna ze wszystkich.
Nie skonfrontowałam się z Julienem.
Przekazałam nagranie Maître Renaud, prawniczce, która zajmowała się majątkiem mojej matki. Przejrzała pełnomocnictwo i odkryła kilka klauzul, których Julien unikał mi wyjaśniać.
Po podpisaniu, pełnomocnictwo pozwoliłoby mu przenieść moje udziały do spółki utworzonej trzy tygodnie wcześniej.
Spółka ta miała popularną nazwę: ELJ Conseil.
E jak Ewa.
J jak Julien.
Kapitał został wpłacony z konta kontrolowanego przez Marcela.
„Twój mąż chce cię zmusić do opuszczenia firmy, nie płacąc ci prawdziwej wartości twoich udziałów” – podsumował prawnik. „Nie podpisuj niczego. I natychmiast zbierz wszystkie dokumenty finansowe, do których masz prawny dostęp”.
Majątek nie przechodził kryzysu.
Wręcz przeciwnie, moje 180 000 euro pozwoliło nam zmodernizować piwnice, rozwinąć turystykę winiarską i podwoić sprzedaż w ciągu dziesięciu lat. Moje udziały były teraz warte prawie cztery razy więcej niż ich pierwotna cena.
Julien chciał się ze mną rozwieść po sprzedaży. Bez moich udziałów i bez spadku planował przedstawić mnie jako kobietę zależną finansowo. Potem wykorzystałby majątek, prywatną szkołę Manon i bliskość całej swojej rodziny, aby zażądać, aby nasza córka mieszkała głównie z nim.
Plan był prosty.
Weź moje pieniądze.
Zajmij moje stanowisko.
A potem weź moje dziecko.
Przez dwa tygodnie udawałam, że się waham.
Julien znów stał się czuły. Przysłał mi kwiaty, przygotował kolację i ciągle powtarzał, że jego związek z Evą był tylko „chwilą słabości”.
Pewnego wieczoru uklęknął przede mną.
„Podpisz pełnomocnictwo, a zaczniemy wszystko od nowa”.
„A Ewa?”
„Ona zostawi majątek”.
„Obiecujesz?”
„Na głowę Manon”.
Powiedział to, nie odwracając wzroku.
Następnego dnia dowiedziałam się, że spędził poprzednią noc u Evy.
Nie czułam już złości. Tylko chłodną determinację.
Wraz z moim prawnikiem złożyłam wniosek o audyt księgowy firmy. Jako wspólnik miałam do tego prawo. Śledztwo wykazało, że Ewa otrzymała 96 000 euro honorarium w ciągu jednego roku, mimo że prawie nie podpisała żadnych umów handlowych.
Część tych pieniędzy przeznaczyła na mieszkanie w Bordeaux, gdzie poznała Juliena.
Inna część została wykorzystana na sfinansowanie ELJ Conseil.
Marcel latami kupował milczenie córki pieniędzmi z majątku. Julien przekształcił tę tajemnicę w okazję do wzbogacenia się.
Ale jednego elementu układanki wciąż brakowało.
Dlaczego Ewa groziła, że „wyjawi wszystko”, jeśli Julien nie zmusi mnie do podpisania?
Poszłam ją odwiedzić.
Mieszkała w kamiennym domu w Pomerol, oficjalnie wynajmowanym przez spółkę zależną majątku. Kiedy otworzyła drzwi, nie wydawała się ani zawstydzona, ani zaskoczona.
„Julien cię przysłał?”
„Nie. On woli wysyłać kwiaty, kiedy kłamie”.
Wpuściła mnie.
„Wiesz, że wiedział o waszym związku?”
Jej twarz stwardniała.
„Dowiedział się, kiedy zaczęliśmy się spotykać”.
