CZĘŚĆ 1
Przeprowadzka trwała, gdy Elise wróciła z cmentarza z siedmioma białymi stokrotkami na siedzeniu pasażera.
Przez trzy uderzenia serca stała nieruchomo za kierownicą, nie mogąc otworzyć drzwi. Mały materacyk zsunął się bokiem do przedpokoju, wciąż owinięty w liliowe prześcieradła, które Manon wybrała podczas swojego ostatniego pobytu w Szpitalu Położniczo-Matczyno-Dziecięcym w Bron. Haftowane skrzydło motyla ocierało się o schody, jakby ktoś wyciągał coś rannego z domu.
Biała ciężarówka blokowała podjazd ich domu w Caluire-et-Cuire. Na trawniku w listopadowym słońcu piętrzyły się kartonowe pudła. Na każdym z nich widniał elegancki napis: WOLNE, PIWNICA, PUNKT RECYKLINGU.
Geneviève Delmas, jej macocha, stała przy drzwiach w kremowym kostiumie, lakierowanych szpilkach i z perłami z rodziny. Wykrzykiwała rozkazy, jakby prowadziła aukcję.
„Ten w ciężarówce. Uważaj na komodę; jest z litego drewna wiśniowego”.
Élise poczuła, jak jej palce zaciskają się na bukietu. W każdą środę o 15:00 chodziła na grób Manon. Wszyscy o tym wiedzieli. Mathieu o tym wiedział. Rodzina Delmasów o tym wiedziała. Geneviève wiedziała o tym lepiej niż ktokolwiek inny.
Wybrała ten termin.
Élise wysiadła z samochodu. W powietrzu unosił się zapach świeżo skoszonej trawy, oleju napędowego i ciepłego kurzu. Przeszedł obok niej pracownik przeprowadzki z małą biblioteczką, którą Mathieu przemalował na lawendowy kolor, gdy Manon przechodziła chemioterapię. Żółte gwiazdy wciąż migotały po bokach.
„Odłóż to”.
Mężczyzna gwałtownie się zatrzymał.
Geneviève odwróciła się. Jej uśmiech był spokojny, niemal zadowolony.
„Ach, Élise. Wróciłaś do domu wcześniej niż się spodziewano”.
„Co robisz w moim domu?”
Geneviève dotknęła perłowego kolczyka.
„Pomagam synowi oddychać. Pokój stoi nietknięty od czterech miesięcy. Julien i Amélie spodziewają się dziecka 15 grudnia, a porządnego pokoju dziecięcego nie da się po prostu sklecić”.
Élise pomyślała, że się przesłyszała.
„Pokój Manon?”
„To już nie jest pokój, moja droga. To jakaś makabryczna kryjówka. Mathieu nie śmie ci tego powiedzieć, więc biorę sprawy w swoje ręce”.
Za nią wyszedł przeprowadzkowy z fioletową skrzynią na zabawki Manon. Dziecko nakleiło naklejki z motylami na całej pokrywie, nawet na zamku.
„Zmieniasz pokój mojej córki w pokój dziecięcy dla dziecka Juliena?”
Geneviève westchnęła, jakby rozmawiała z rozpieszczonym dzieckiem.
„Manon odeszła. Julien natomiast urodzi syna. Rodzina musi iść naprzód”.
Élise poszła na górę, nie odpowiadając. W salonie poczuła ucisk w piersi. Rysunki Manon piętrzyły się przy drzwiach. Jej szpitalny koc zwisał z worka na śmieci. Jej błyszczące czerwone buty, te, które uparcie nosiła nawet na badania krwi, wrzucono do pudełka z napisem „GRATIS”.
„Niczego nie dotykaj”.
Geneviève weszła za nią.
„To tylko rzeczy”.
„To jej rzeczy”.
„Właśnie w tym tkwi problem. Przywiązujesz się do każdego skrawka papieru, jakby miał ją przywrócić do życia”.
Élise powoli się odwróciła. Wtedy właśnie zauważyła szczegóły: świeżo wypielęgnowane paznokcie, nienaganny garnitur, drogie perfumy, nowy diament na prawej dłoni. Geneviève nie ubrała się tak, żeby opróżnić pokój. Ubrała się, żeby wygrać.
„Gdzie jest Mathieu?”
„W biurze. Ktoś musi pracować, podczas gdy ty spędzasz popołudnia na cmentarzu.”
„Twoje popołudnia na cmentarzu.”
Jakby żałoba była złym nawykiem.
W korytarzu pojawił się młody pracownik przeprowadzki, niosąc pluszowego słonia Manon, trzymanego za ucho.
„Ten?” zapytał.
„Wolny” – odpowiedziała Geneviève.
Élise przeszła przez pokój i niemal wyrwała mu go z rąk.
„Ma na imię Balthazar. Spał z nią każdej nocy. Był w jej szpitalnym łóżku, kiedy umarła.”
Pracownik przeprowadzki spuścił wzrok.
Geneviève skrzyżowała ramiona.
„Rozumiem, że jesteś kruchy, ale Mathieu zasługuje na żywe dzieci wokół siebie. Nie może budować całego życia wokół czyjejś córki.”
Zapadła tak nagła cisza, że nawet mężczyźni przestali się ruszać.
Élise uniosła głowę.
„Czyjaś córka?”
Geneviève otworzyła usta, a potem je zamknęła. Za późno.
Manon nie była biologiczną córką Mathieu. Élise miała ją przed nim, z mężczyzną, który zniknął, gdy zaczęła się choroba. Mathieu natomiast wybrał Manon w wieku trzech lat. Nauczył się zaplatać jej warkocze, rozpoznawać leki, czytać wyniki badań bez płaczu przy niej. Tego dnia, kiedy Manon nazwała go „tatą”, wyszedł z kuchni, by szlochać w garażu.
Geneviève nigdy się z tym nie pogodziła. Zawsze kogoś poprawiała.
„Jej pasierbica”.
„Dziecko Elise”.
„Nie do końca Delmas”.
Elise często myślała, że czas w końcu ją wykończy.
Za to okrucieństwo. Zrozumiała tego dnia, że Geneviève po prostu je schowała, czekając, aż będzie mogła z niego skorzystać.
„Odłożycie wszystko na swoje miejsce” – powiedziała Elise do przeprowadzkowych.
Geneviève zadrwiła.
„Słucham?”
„Każde pudło wraca do pokoju Manon”.
„Zatrudniłam tych panów”.
„I jestem właścicielką tego domu”.
Twarz Geneviève się skrzywiła.
„Ten dom należy do Mathieu”.
„Nie. Jest mój. Należał do mojej babci. Potem do mojej matki. Potem do mnie. Jest to spisane u notariusza, a małżeństwo nigdy nie przekształcało odziedziczonego majątku w prezent dla rodziny”.
Geneviève zbladła, ale szybko odzyskała spokój.
„Nie jesteś w stanie podejmować decyzji. Twój żal czyni cię egoistą”.
„Mój żal nie daje panu prawa do wejścia z kluczem awaryjnym, kiedy jestem przy grobie mojego dziecka”.
„Miałem prawo tu być”.
„Miał pan prawo wejść, gdyby pękła rura. Nie żeby wrzucać życie Manon do worków”.
Najstarsza z przeprowadzających się podeszła, wyglądając na zawstydzoną.
„Proszę pani, myśleliśmy, że właścicielka wyraziła zgodę”.
Eliza wyjęła dowód osobisty i rachunek za podatek od nieruchomości, który trzymała w torbie od czasu wizyty administracyjnej.
„Właścicielka jest tuż przed panią. Nie wyraziłem zgody”.
Mężczyzna poczerwieniał.
„Oddajemy wszystko, proszę pani”.
„Absolutnie nie” – syknęła Geneviève.
Eliza uniosła rękę.
