Pochowałam mojego syna piętnaście lat temu.
Nazywał się Howard. Miał zaledwie cztery lata — zdecydowanie za mały do trumny, zdecydowanie za młody na takie pożegnanie.
Powiedzieli mi, że to nagła infekcja. Szybka. Nieprzewidywalna. Taka, której nikt nie zdoła powstrzymać na czas.
Wiedziałam tylko, że moje dziecko odeszło.
Pamiętam, jak podpisywałam papiery przez łzy. Pielęgniarka delikatnie położyła mi rękę na ramieniu i powiedziała, żebym nie patrzyła zbyt długo — że lepiej pamiętać go takim, jakim był.
Więc posłuchałam.
