CZĘŚĆ 1
Wieczorem, gdy Julien z dumą oznajmił, że oddał matce całą swoją pensję, Camille odłożyła nóż i zapytała go, gdzie planuje spać tej nocy. W ciasnej kuchni ich mieszkania pod Lyonem cisza uderzała mocniej niż deszcz o okna. Julien zamrugał, jakby jego żona właśnie przemówiła w obcym języku. Od lat przywykł do tego, że wracał do domu z pustymi rękami, otwierał lodówkę, za którą zapłaciła, siadał przy stole, który umyła, a potem wzdychał, gdy wspominała o czynszu, zakupach spożywczych lub szkolnych obiadach dla Hugo, jej ośmioletniego syna.
Camille pracowała po 10 godzin dziennie jako asystentka medyczna w prywatnej klinice. Wracała do domu z obolałymi ramionami i opuchniętymi stopami, ale wciąż znajdowała siłę, by przygotowywać posiłki, prać strój sportowy Hugo, sprawdzać jego dyktanda i uśmiechać się, gdy na nią patrzył, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Julien ze swojej strony zawsze powtarzał, że jest wyczerpany. Z wyjątkiem Monique, jego matki.
„Moja mama jest sama” – powtórzył. „Potrzebuje mnie”.
Biedna Monique miała jednak dwie nieruchomości, o których nikomu nie wolno było mówić, wygodną emeryturę i sposób, w jaki patrzyła na Camille, jakby ukradła jej miejsce w rodzinie. Od momentu ślubu nazywała ją oportunistką. A jednak to Camille spłaciła ukryte długi Juliena, jego operację po wypadku na skuterze, zaległe podatki, a nawet leki, na które, jak twierdziła Monique, już jej nie było stać.
Tego wieczoru Julien wszedł z niemal czułym uśmiechem.
„Mama nie mogła już dłużej mieszkać w swoim mieszkaniu. Dałem jej zaliczkę. I całą swoją pensję. W końcu będzie mogła odetchnąć”.
„Doskonale” – odpowiedziała spokojnie Camille. „A teraz powiedz mi, co będziesz jadł jutro i gdzie będziesz spał dziś wieczorem”.
Zaśmiał się zirytowany.
„Nie zaczynaj dramatu, Camille”.
„To nie dramat. To mój dom”.
Jego twarz stwardniała.
„Nasz dom”.
Camille wytarła ręce, otworzyła szufladę kredensu i wyjęła granatową teczkę, którą trzymała od trzech lat. W tym momencie Monique weszła bez pukania, jak zawsze, mocno ściskając błyszczącą torebkę.
„Co to jest?” zapytał Julien.
„Twoja rzeczywistość”.
Camille położyła przed nim akt własności, intercyzę, wyciągi bankowe, rachunki, raty pożyczek i dowód linii kredytowych na swoje nazwisko. Julien przewracał strony, najpierw z pogardą, a potem z nagłą bladością.
Ostatnia strona sprawiła, że się cofnął.
„Camille…”
„Nie wymawiaj mojego imienia, jakby nadal należało do ciebie”.
Monique zrobiła krok naprzód.
„Nie będziesz tak mówić do mojego syna”.
Camille spojrzała na nią.
„I nigdy więcej nie wejdziesz do mojego domu jak na dworzec kolejowy”.
Zadzwonił dzwonek do drzwi. Trzy mocne puknięcia. Za drzwiami czekali prawnik, dwóch policjantów i zaklejona koperta. Prawnik spojrzał na Juliena.
„Zanim porozmawiamy o oszustwie bankowym, jest coś poważniejszego. Mieszkanie, które właśnie wynająłeś dla swojej matki, jest już na nią zapisane od sześciu lat”.
Camille spojrzała na Juliena po raz ostatni.
