Rozdział 1: Biały Ślub Złośliwości
„TWOJE «PROBLEMY Z CUKREM» TO TYLKO ŻAŁOSNE WOŁANIE O UWAGĘ!” – wrzasnęła moja przyszła teściowa. Jej głos, piskliwy, ostry instrument okrucieństwa, przeszył pachnące powietrze rezydencji Bellefleur niczym ząbkowane ostrze.
Stałam w centrum sali balowej w Hamptons, otoczona górami białych hortensji i duszącym zapachem drogich lilii. To był ślub stulecia – a przynajmniej tak przypominała wszystkim moja siostra, Chloe Vance. Chloe była panną młodą, wizją w sukni Vera Wang za 20 000 dolarów, a jej próżność dorównywała jedynie kobiecie, która miała zostać moją teściową, Evelyn Thorne-Blackwood.
Dla trzystu obecnych na przyjęciu celebrytek byłam „trudną” siostrą, tą, która nie potrafiła po prostu odgrywać roli cichej, pełnej wdzięku druhny. Dla Chloe i Evelyn byłam szpecącą – usterką w ich starannie wykreowanej estetyce.
Mam cukrzycę typu 1. Do mojej talii, ukryte pod fałdami ciężkiej satynowej sukienki, którą Evelyn wybrała specjalnie po to, by była niewygodna, przyczepione było małe, czarne, plastikowe urządzenie – moja pompa insulinowa. To była moja zewnętrzna trzustka, moja lina ratunkowa, jedyna rzecz, która stała między mną a katastrofalnym przypadkiem medycznym. Dla nich to była „cyborgowa cegła”, która rujnowała sylwetkę druhen.
„Wyglądasz jak eksperyment technologiczny, Eleno” – syknęła Evelyn, nachylając się tak blisko, że czułam zapach starego szampana Krug w jej oddechu. Jej oczy były twarde jak wypolerowany krzemień, błyszcząc drapieżną złośliwością, którą zazwyczaj rezerwowała dla swoich biznesowych rywali. „To hańba dla zdjęć Chloe. Zapłaciłam pięćdziesiąt tysięcy dolarów za samą sesję. Gdybyś chciała zwrócić na siebie uwagę, mogłabyś po prostu założyć głośniejszą sukienkę, zamiast udawać chodzącą katastrofę medyczną”.
Chloe zachichotała, poprawiając koronkowy welon przed pobliskim pozłacanym lustrem. „Serio, El, nie możesz po prostu „być normalna” przez sześć godzin? To mój wielki dzień, a nie „Miesiąc Świadomości Cukrzycy”. Zawsze jesteś taka… potrzebująca. To tak, jakbyś chciała, żeby ludzie pytali, czy wszystko w porządku, żebyś mogła udawać męczennicę”.
Czułam, jak serce wali mi w żebra, a zimny pot zaczynał mnie szczypać na karku. Nie byłam potrzebująca. Walczyłam. Stres związany ze ślubem, szaleńcze tempo poranka i odmowa personelu kuchennego – na wyraźne polecenie Evelyn – podania mi posiłku o określonej porze i zbilansowanej pod względem węglowodanów sprawiły, że mój poziom cukru we krwi gwałtownie wzrósł.
