– To nie w porządku, że masz i dom, i mieszkanie, a twój brat nic – powiedziała matka tonem, od którego Izabela zwykle czuła, jakby w środku zamarzało powietrze. – Tomasz potrzebuje pomocy rodziny, a ty tylko liczysz, mierzysz

Dojechali pierwsi. Kiedy Izabela otworzyła furtkę, wiatr pachniał świeżą trawą i farbą. Marek pierwszy wszedł na podwórze – na ganku leżały równo ułożone zeszłoroczne deski, przy ścianie nowe schodki, wszystko czyste i spokojne. W środku pachniało drewnem i świeżością. Izabela przeszła do kuchni, sprawdziła czajnik, potem dalej, do pokoju: pudełka z porcelaną wciąż stały przy ścianie. Po kilku minutach przyjechali pozostali. Tomasz wysiadł z reklamówką, w której brzęczały butelki. – Przyjmij zapasy – powiedział. – Po drodze wzięliśmy mięso. Zofia od razu zaczęła oglądać pokoje. Przejechała dłonią po ścianie. – Jasno, ciepło – powiedziała z uśmiechem. – W sam raz na pokój dla dziecka. Jak się zdecydujemy. Izabela odwróciła się, a jej głos zabrzmiał ostro: – Pokój dla czyjego dziecka, Zofio? – No… planujemy. Tak wszystko zmierza w tę stronę – odpowiedziała speszona, spuszczając wzrok. Izabela wyszła na podwórze. Marek już rozpalał węgiel. Tomasz stał obok z butelką piwa, patrząc w ogień. – Ładne podwórko. Dom nie do poznania, zupełnie inny się zrobił – powiedział. Marek milczał. – Naprawdę świetna robota. Nie sądziłem, że tak to urządzicie – dodał Tomasz, robiąc łyk piwa. Jedli kolację na dworze. Tomasz, wymieniając z matką spojrzenia, powiedział jakby od niechcenia: – Izabelo, daj nam tu pomieszkać ze dwa miesiące. Dopóki pracy nie znajdę. U mamy nie da się żyć. Marek wypuścił widelec z ręki. – Za miesiąc sami się tu wprowadzamy – odparł spokojnie. – No i co z tego? – wtrąciła matka. – Miesiąc to nie wieczność. Daj ludziom odetchnąć, po rodzinie. Zofia przytaknęła: – Macie i mieszkanie, i dom. A my nic. – Mieszkanie jest na kredyt – powiedział Marek. – Chcieliśmy je wynająć, żeby raty spłacać.

– Ale macie – nie ustępowała Zofia. – A my mamy tylko walizki. Izabela zacisnęła dłonie, czując, jak palce jej czerwienieją. – Różnica w tym, że ten dom zrobiliśmy własnymi rękami – powiedziała równym tonem. – Tygodniami po pracy. Tomasz westchnął głośno: – No ale babcia go nam zostawiła… dobrze, tobie. Ale pewnie nie miałaby nic przeciwko, gdybyśmy trochę tu pomieszkali. To rodzinne miejsce. – Babcia zostawiła dom mnie – odpowiedziała spokojnie Izabela. – To była jej decyzja. Chcesz, idź do notariusza i zaskarż ją. Matka westchnęła. – Po ludzku, córko, mogłabyś się podzielić. Choćby na chwilę. Albo, jakby sprawiedliwie, sprzedać i podzielić pieniądze. – Mamo – powiedziała cicho Izabela – babcia dobrze wiedziała, co robi. Wiedziała, komu co zostawić. Matka zacisnęła usta: – Nie podoba mi się twój ton. Zapominasz, że nie jesteś jedynaczką. – A ty zapominasz, że to babcina wola, nie moja. Zapadła cisza, tylko węgiel syczał w żarze. Tomasz uderzył butelką o stół. – Daj klucz – powiedział. –