Mąż odszedł, kiedy miałam 58 lat, a wrócił, kiedy skończyłam 61. W progu powiedział: “Nigdzie mi nie było tak dobrze jak u ciebie”. Nalałam mu herbaty, wysłuchałam do końca i odpowiedziałam spokojnie to, co ćwiczyłam w głowie przez trzy lata – choć nigdy nie wierzyłam, że dostanę okazję
Malowałam ścianę w kuchni na kolor szałwiowy, kiedy zadzwonił domofon. Była sobota, dziesiąta rano. Miałam wałek w jednej ręce, włosy spięte spinką i starą koszulkę Tadeusza, którą trzymałam właśnie po to – do malowania, do mycia okien, do niczego ważnego.
Nacisnęłam przycisk i usłyszałam jego głos. Trzy lata i cztery miesiące od dnia, kiedy zabrał dwie walizki i zamknął za sobą drzwi. Poznałam go natychmiast, chociaż coś w tym głosie się zmieniło. Jakby ktoś odkręcił z niego powietrze.
Stałam na środku kuchni z wałkiem ociekającym farbą i czekałam, aż wejdzie po schodach na trzecie piętro. Czułam, jak serce łomocze mi w gardle, ale ręce miałam spokojne. To było dziwne – przez trzy lata wyobrażałam sobie tę chwilę setki razy i zawsze w tych wyobraźniach trzęsłam się jak liść. A teraz stałam i oddychałam równo, jakby ktoś przyszedł naprawić kran.
Otworzyłam drzwi, zanim zdążył zapukać. Tadeusz stał na klatce schodowej w kurtce, którą kupiłam mu na sześćdziesiąte urodziny. Wyglądał na więcej niż swoje sześćdziesiąt trzy lata. Twarz szara, policzki wpadnięte, pod oczami cienie, jakich nie miał nawet po nocnych zmianach w drukarni. Włosy przerzedzone, ale starannie uczesane. To mnie uderzyło – że się uczesał, że się przygotował, że to nie był impuls.
– Mogę wejść? – zapytał.
Cofnęłam się bez słowa. Wszedł do przedpokoju i rozejrzał się tak, jakby szukał czegoś, co potwierdziłoby, że to wciąż jest jego mieszkanie. Ale mieszkanie było inne. Nowe zasłony. Inna szafka na buty. Zdjęcia córek w ramkach, które kupiłam sama na pchlim targu w Bydgoszczy.
– Pomalowałaś – powiedział, patrząc w stronę kuchni.
– Maluję – odpowiedziałam. – Herbaty?
Skinął głową. Usiadł przy stole, na tym samym krześle co zawsze, i przez chwilę oboje udawaliśmy, że to jest normalne – że mąż, który odszedł do innej kobiety, wraca po trzech latach i siada w kuchni, jakby wyszedł po bułki.
Bo on odszedł do innej. Nie na jakieś tam poszukiwanie siebie, nie na kryzys wieku średniego opisywany w gazetach. Odszedł do Moniki, trzydziestoośmioletniej technolożki ze swojego zakładu, która miała długie włosy i śmiech słyszalny przez dwie kondygnacje. Tadeusz powiedział mi to prosto w oczy tamtego wtorku w lutym. Że się zakochał. Że nie chce kłamać. Że mu przykro.
Przykro.
