Arthur znieruchomiał. Spojrzał na różowe mięso ryby, a potem na przerażone oczy dziecka. Coś w wyrazie twarzy chłopca sprawiło, że zamiast wezwać ochronę, odstawił jedzenie na murek. Wziął kawałek ryby i rzucił go błąkającemu się nieopodal szczurowi. Kilka minut później zwierzę drgnęło i padło martwe.
Miliarder poczuł, jak po plecach przebiega mu lodowaty dreszcz. To nie był przypadek – to był precyzyjnie zaplanowany zamach. Ktoś z jego bliskiego otoczenia opłacił pracownika kuchni.
– Jak masz na imię? – zapytał drżącym głosem, patrząc na małego wybawcę. – Leo – odpowiedział chłopiec, szczękając zębami z zimna.
Arthur zdjął swój wełniany płaszcz i owinął nim dziecko. „Dlaczego mi pomogłeś? Przecież cię ignorowałem”. Chłopiec wyciągnął z kieszeni spodni coś, co wyglądało na pognieciony kawałek starej gazety. Był to wycinek sprzed ośmiu lat.
