Na pożółkłym papierze widniało zdjęcie młodej kobiety z niemowlęciem na rękach. Artykuł mówił o tragicznej katastrofie prywatnego helikoptera, w której zginęła żona miliardera, a ich maleńki syn został uznany za zaginionego w nurtach rzeki.
– Moja mama zawsze mówiła, że mam oczy po tacie – szepnął Leo, wskazując na zdjęcie. – Znalazłem to w jej rzeczach, zanim… zanim odeszła w schronisku.
Arthur spojrzał na chłopca, a potem na zdjęcie swojej zmarłej żony.
Potem spojrzał na ramię dziecka, gdzie spod podwiniętego rękawa płaszcza wystawało znamię w kształcie gwiazdy – dokładnie takie samo, jakie miał jego zaginiony syn.
Miliarder osunął się na mokry asfalt, nie dbając o swój drogi garnitur. W jednej chwili zrozumiał dwie rzeczy: po pierwsze, jego syn żył i stał przed nim. Po drugie, katastrofa helikopterowa sprzed lat nie była wypadkiem, a osoba, która dziś próbowała go otruć, była tą samą, która osiem lat temu odebrała mu rodzinę.
Nagle za plecami Arthura rozległ się dźwięk przeładowywanej broni.
