Ale usłyszała też głos zmarłego męża:
„Pieniądze, które nie są twoje, zawsze kosztują więcej, niż dają”.
Marisol zamknęła pudełko i przytuliła je do piersi. Płakała cicho z wściekłości, strachu i pokusy. Potem podjęła bolesną decyzję: znajdzie Eduardo Salazara i odda mu wszystko.
Wróciła do domu o świcie, wyczerpana i przemoczona. Drzwi były otwarte. Światło w salonie wciąż się paliło.
„Ximena?”
Pojawiła się jej najstarsza córka, z opuchniętymi oczami.
„Mamo… Lupita znowu zemdlała”.
Marisol rzuciła się na sofę. Lupita marzła, usta miała sine, a klatka piersiowa ledwo się unosiła.
A gdy dziewczynka z trudem łapała oddech, Marisol przypomniała sobie o pudełku ukrytym pod łóżkiem, wypełnionym dokładnie taką kwotą pieniędzy, która mogła ją uratować.
Nie mogła uwierzyć w to, co miało się wydarzyć…
CZĘŚĆ 2
O ósmej rano Marisol wyszła z domu z pudełkiem owiniętym w stary koc, z roztrzaskanym sercem i poczuciem winy podążającym za nią jak cień.
Przed wyjściem uklękła obok Lupity. Dziewczynka spała słabo, z zimną rączką schowaną pod kołdrą.
„Wytrzymaj jeszcze trochę, kochanie” – wyszeptała Marisol. „Mama postąpi właściwie… i poprosi Boga, żeby nas nie puścił”.
Ximena, piętnastolatka, spojrzała na nią z progu.
„A co, jeśli Bóg zostawił tam te pieniądze dla Lupity?”
Pytanie przeszyło ją niczym nóż.
„Nie wiem, kochanie”. Ale jeśli zatrzymam coś, co nie jest moje, jaki daję przykład?
Budynek Salazar Corporate znajdował się przy Paseo de la Reforma, z marmurowymi podłogami, prywatną ochroną i recepcją tak elegancką, że Marisol wstydziła się swoich znoszonych butów. Recepcjonistka spojrzała na nią, jakby weszła z plamą.
„Jesteś umówiona?”
„Nie. Ale muszę się zobaczyć z panem Eduardo Salazarem. To pilne”.
„Pan Salazar nie przyjmuje nikogo bez umówienia”.
Marisol przycisnęła koc do piersi.
„Powiedz mu, że znalazłem coś jego. Coś, co
Ktoś zakopał to wczoraj w nocy, żeby zniszczyć.
Recepcjonistka przewróciła oczami, ale słysząc słowo „zakopane”, zadzwoniła. Kilka minut później jej wyraz twarzy się zmienił. Nie wyglądała już na zirytowaną, lecz na zmartwioną.
„Proszę iść na dwudzieste drugie piętro”.
Eduardo Salazar powitał ją, stojąc za ogromnym biurkiem. Był siwowłosym mężczyzną, nienagannie ubranym w garnitur, ze zmęczonym wyrazem oczu. Na widok pudełka zbladł.
„Skąd to masz?”
Marisol opowiedziała mu wszystko: o wysypisku, czarnym samochodzie, o telefonie, o imieniu Roberto, o dokładnym zdaniu. Eduardo krążył tam i z powrotem, zadając pytania, podejrzliwie patrząc na każde słowo.
„Ile pani chce?” – wyrzucił w końcu z siebie. „Nikt nie oddaje czegoś takiego za darmo”.
Marisol spuściła wzrok, zraniona.
„Mam córkę umierającą na serce. Te pieniądze wystarczyłyby na operację. Ale nie przyszedłem tu, żeby sprzedać panu swoje sumienie. Przyszedłem oddać to, co nie moje”.
Eduardo milczał. Ta odpowiedź nie pasowała do świata, w którym żył – świata, w którym wszyscy zbierali przysługi, ukrywali swoje intencje i uśmiechali się jadowicie.
