„Bolą mnie plecy…”

Ale najważniejsze wydarzyło się wcześniej.

W małym pokoju, na zwykłym krześle, Mateo siedział owinięty kocem. Ktoś opatrzył jego rany. Ktoś mówił do niego spokojnym głosem.

I po raz pierwszy od roku…

nikt nie kazał mu być „grzecznym”.

Rafael stał przy drzwiach, patrząc na to wszystko.

Wiedział jedno.

Czasem nie trzeba być bohaterem.

Wystarczy… nie odwrócić wzroku.