Pytania.
Nazwisko Herrera nagle przestało być tarczą.
A Valeria Castillo… przestała być nietykalna.
„Bolą mnie plecy…”
Ale najważniejsze wydarzyło się wcześniej.
W małym pokoju, na zwykłym krześle, Mateo siedział owinięty kocem. Ktoś opatrzył jego rany. Ktoś mówił do niego spokojnym głosem.
I po raz pierwszy od roku…
nikt nie kazał mu być „grzecznym”.
Rafael stał przy drzwiach, patrząc na to wszystko.
Wiedział jedno.
Czasem nie trzeba być bohaterem.
Wystarczy… nie odwrócić wzroku.
