„Bolą mnie plecy…”

Rafael spojrzał na niego poważnie.

— To dobrze. Bo powinien się dowiedzieć.

Weszli do środka.

W powietrzu pachniało kawą i czymś znajomym… spokojem. Za biurkiem siedziała kobieta, która podniosła wzrok i od razu zauważyła chłopca.

— W czym mogę pomóc?

Rafael nie owijał w bawełnę.

— To dziecko potrzebuje pomocy. Natychmiast.

Kobieta spojrzała na Mateo uważniej. Coś w jego postawie — w sposobie, w jaki trzymał ramiona, jak unikał kontaktu wzrokowego — powiedziało jej więcej niż słowa.

— Chodź, kochanie — powiedziała cicho. — Usiądź tutaj.

Mateo spojrzał na Rafaela.

— Zostaniesz?

— Nigdzie się nie ruszam.

I to była pierwsza chwila od bardzo dawna, kiedy chłopiec naprawdę komuś uwierzył.

Kilka godzin później wszystko zaczęło się rozpadać.

Telefony.