Ciąg dalszy historii

W środku leżały dokumenty — nie jeden, ale trzy. Każdy z moim imieniem. Tylko podpisy nie były moje. Fałszerstwo było oczywiste, toporne — jak wszystko, co robił Marek, pewny swojej bezkarności. Nie tylko próbował mnie „wypisać” z mieszkania: przepisał na siebie udział przez fikcyjną umowę. W rubryce podpisu widniało koślawe „Kamila L.”, obok sucha pieczęć biura nieruchomości, które zamknęło się rok temu. Zamarłam. Potem parsknęłam śmiechem — suchym, bez cienia radości. Cała ta absurdalna sytuacja była już tak groteskowa, że aż śmieszna. Telefon zadzwonił. Marek. Oczywiście. „Kamila, co ty zrobiłaś? Mama jest w szoku! Jak mogłaś ją tak potraktować?” — jego ton był nie zły, lecz pełen zmęczonej wyższości. „Co zrobiłam?” — odpowiedziałam lodowato. — „Wyrzuciłam obcą kobietę z własnego mieszkania?” Milczenie. Kilka sekund. Potem westchnął: „Nie rozumiesz. Chciałem tylko, żeby mama poczuła się potrzebna. To tymczasowe. Potem byśmy wszystko załatwili.” „Podpisałeś mój podpis na umowie, Marek.” Pauza. Długa, ciężka. „O czym ty mówisz?” „Nie udawaj. Trzymam dokumenty w rękach.” Na drugim końcu wdech stał się płytszy. Słyszałam, jak szuka słów — albo wymówki. W końcu powiedział: „To… nieporozumienie. Mój prawnik…” „Twój prawnik fałszuje podpisy?” Wycedził: „Zawsze wszystko utrudniasz, Kamila! Chciałem zachować równowagę! To ty odeszłaś i zostawiłaś mnie samego!” Odłożyłam telefon.