Wróciłem wcześniej do domu i usłyszałem śmiech odbijający się echem po marmurowym korytarzu. Moja żona stała nad naszą drżącą gospodynią, klęcząc na podłodze i podnosząc skórzany szpicrut. – Błagaj mnie – szepnęła z uśmiechem. Dzięki temu wieczór będzie przyjemniejszy. » Wszedłem do salonu. „Nie, kochanie” – odpowiedziałam, dzwoniąc do mojego prawnika. Dziś wieczorem to ty będziesz błagać. » O świcie straciła dom, majątek i wolność… a właścicielką domu stała się guwernantka.