Ale ja chciałam rozmawiać. Właśnie teraz. Bo przez te kilka godzin od zobaczenia zdjęć zdążyłam przejść od niedowierzania przez złość do czegoś, co mogłam nazwać tylko jednym słowem: żałoba.
Nie za pieniędzmi. Za jabłoniami mamy. Za altanką taty. Za pękniętą doniczką z pelargoniami, która teraz pewnie leży na wysypisku, bo nowi właściciele rozebrali altankę w pierwszym tygodniu.
Sprzedałam wspomnienia, żeby moja córka mogła leżeć pod palmą.
W kolejnych dniach próbowałam zachować normalność. Chodziłam na dyżury, robiłam zakupy, podlewałam fiołki na parapecie. Ale za każdym razem, kiedy przejeżdżałam autobusem koło wylotówki w stronę działki, zaciskałam zęby tak mocno, że bolała mnie szczęka.
Patrycja napisała po tygodniu. Długiego SMS-a z wyjaśnieniami. Że pieniądze naprawdę leżą na koncie, że Dominikana to był wyjazd z okazji rocznicy ślubu Darka, że on planował to od pół roku, że ona nie mogła odmówić, że mamo, proszę, nie rób z tego afery.
Nie odpowiedziałam od razu. Nie dlatego, że chciałam ją karać milczeniem – po prostu nie wiedziałam, co napisać. Bo nawet jeśli mówiła prawdę i pieniądze leżały na koncie – coś pękło. Nie chodziło o kwotę. Chodziło o to, że poleciała pod palmę, zanim kupiła mieszkanie, na które ja oddałam jedyne miejsce, w którym jeszcze czułam rodziców.
Odpisałam jej po trzech dniach. Krótko: “Patrycja, cieszę się, że odpoczęłaś. Ale nie proś mnie więcej o takie rzeczy.”
Ona pewnie myślała, że chodzi o pieniądze. Ale ja miałam na myśli coś innego. Żeby nie prosiła mnie więcej o wyrzeczenie się czegoś, co jest dla mnie święte, w imię czegoś, co da się przełożyć na później.
Minęły dwa miesiące. O mieszkaniu nie słyszałam ani słowa. Za to Patrycja wstawiła na Facebooka zdjęcie nowej kanapy. “Odświeżamy salon” – napisała z uśmiechniętą emotikonką.
W sobotę pojechałam na cmentarz. Usiadłam przy grobie rodziców i powiedziałam cicho:
– Tato, wybacz. Sprzedałam twoją działkę.
Wiatr poruszył gałęziami brzozy nad grobem. Nie był to żaden znak. To był zwykły wiatr. Ale ja i tak poczułam, jak coś we mnie puściło – jakby ktoś przekręcił klucz w zamku, za którym trzymałam złość na Patrycję, na siebie, na cały ten układ, w którym matka daje, a córka bierze, i obie udają, że tak ma być.
Nie zamierzam żądać zwrotu pieniędzy. Nie zamierzam robić awantury. Ale tamta działka nauczyła mnie jednego: są rzeczy, których nie oddaje się za obietnicę. Nawet własnej córce. Zwłaszcza własnej córce.
