Może to było wtedy, kiedy Władek umarł, a ja nie rozpaczałam na głos. Wstałam nazajutrz po pogrzebie, umyłam naczynia po stypie, poszłam do szkoły w poniedziałek. Może wtedy Agnieszka pomyślała: mama jest twarda. Mama da radę. Mama nie potrzebuje pomocy.
A może to nie wina Agnieszki. Może Darek, może Krystyna. Krystyna, którą widziałam może piętnaście razy w życiu – milcząca kobieta o zmęczonych oczach, wdowa od dziesięciu lat, z bolącymi biodrami i z synem, który był jej jedynym wsparciem. W gruncie rzeczy – kobieta taka jak ja. Tylko że jej syn o nią walczył, a moja córka stawiała na nią.
Nie, to nie tak. Agnieszka nie stawiała “na nią” przeciwko mnie. Agnieszka próbowała rozwiązać problem. Miała męża, którego matka niedługo nie da rady sama. Miała matkę, która – jak jej się wydawało – dawała radę. I miała działkę, która mogła zamienić się w dom. Matematyka się zgadzała. Emocje – nie.
Zadzwoniłam do niej w niedzielę wieczorem.
– Nie sprzedam działki – powiedziałam.
Agnieszka milczała.
– Nie dlatego, że jestem złośliwa. I nie dlatego, że mam coś do Krystyny. Ale ta działka to jedyne miejsce, w którym jeszcze czuję tatę i mamę. I twojego ojca. Nie mogę tego zamienić na cegły i tynk.
– Mamo…
– Poczekaj. Chcę ci jeszcze powiedzieć, że rozumiem, dlaczego to zrobiłaś. Rozumiem, że Darek się martwi o matkę. I nie gniewam się. Ale następnym razem, kiedy będziesz planować coś, co dotyczy mojego życia – powiedz mi prawdę od razu. Nie zaczynaj od “martwy kapitał”.
Agnieszka płakała. Ja też miałam łzy w oczach, ale głos mi nie drżał.
– Przepraszam, mamo – powiedziała cicho.
– Wiem – odpowiedziałam.
W następną sobotę pojechałam na działkę z sekatorem i grabiami. Ścieżkę wykarczowałam sama. Zamek w bramie nasmarowałam. Ławkę pod jabłonią wytarłam szmatą. Porzeczki przycięłam tak, jak uczyła mnie mama – krótko, zdecydowanie, bez sentymentu do starych gałęzi.
Agnieszka przyjechała koło południa. Bez zapowiedzi, z Kubusiem w foteliku i z torbą pełną kanapek. Nie powiedziała ani słowa o domu, o projekcie, o Krystynie.
Kubuś biegał między krzewami, Agnieszka zrywała pokrzywy, a ja podlewałam grządkę, której jeszcze nie było, ale będzie. Nikt nie mówił o przyszłości. Wystarczył ten jeden dzień.
Wracając do Bydgoszczy, myślałam o jednym: czy Agnieszka zrozumiała. Nie to, że nie sprzedam. To, że ja też potrzebuję pokoju. Niekoniecznie w jej domu. Ale w jej planach – na pewno.
