W jednej ręce ciągnął walizkę. W drugiej torby wypełnione owocami,
Suplementy diety i prezenty kupione w klinice. Élodie siedziała mu na ramieniu, delikatnie o niego oparta z wystudiowaną kruchością, graniczącą z absurdem.
Gdy tylko zobaczył scenę przed budynkiem, zamarł.
„Mamo? Claire? Co tu się dzieje?”
Madame Delorme podbiegła do niego, płacząc i krzycząc, jakby właśnie odebrano jej ostatnią deskę ratunku.
„Julien, mój synu, dzięki Bogu, że tu jesteś!”
„Ta bezduszna kobieta pozbawiła mnie kieszonkowego, a nawet sprzedała dom!”
„Gdzie teraz będziemy mieszkać?”
Stałam tam z założonymi rękami, obserwując spektakl matki i syna, niezdolnych do życia bez tego, co mi zabrali.
„Miałam pełne prawo sprzedać ten dom”.
„Pieniądze na jego zakup pochodziły od moich rodziców”. „Tak przywykłaś do wygody, że zapomniałaś o czymś bardzo ważnym: nigdy nie zadałaś sobie trudu, żeby sprawdzić, na czyje nazwisko został zarejestrowany akt własności”.
W chwili, gdy te słowa wyszły z moich ust, twarz Juliena zbladła. Zbladła jak kartka papieru.
CZĘŚĆ 2
Zamarł.
Owoce, lekarstwa, torebki, które trzymał, wyślizgnęły mu się z ręki i rozsypały na chodniku. Élodie mocno ścisnęła go za ramię, patrząc na mnie, jakbym nagle stała się dla niej nieoczekiwanym zagrożeniem.
Patrzyłam na nich z lodowatym uśmiechem.
Szok rzeczywistości.
„Co się stało, Julien? Naprawdę myślałeś, że będę karmić ciebie i całą twoją rodzinę, podczas gdy ty mnie zdradzasz?” krzyknęłam na tyle głośno, żeby wszyscy na korytarzu i na parterze usłyszeli każde słowo.
„Claire, nie możesz tego zrobić!” krzyknął, drżąc ze wstydu i gniewu. „Ten dom był nasz! Tu miało mieszkać moje dziecko! Chcesz, żeby moja matka wylądowała na ulicy?”
Podszedłem powoli.
„Twoje dziecko?” zapytałem, zwracając wzrok ku Élodie. „Skoro byłeś na tyle męski, żeby założyć drugą rodzinę za moimi plecami, to bądź na tyle męski, żeby się nią zaopiekować. Ten dom jest na moje nazwisko i na nazwisko moich rodziców. Przez pięć lat pozwalałem ci tu mieszkać bez czynszu. Karmiłem cię. Dałem twojej matce życie godne królowej”.
Odwróciłem się do Madame Delorme, wciąż szlochając.
