Podwórko było najlepszym boiskiem
Nie trzeba było czekać, aż zbierze się pełny skład. Gdy do gry zgłaszało się pięć osób, tworzono dwie niewielkie drużyny i rozpoczynano rozgrywkę. Nierówna liczba uczestników rzadko stanowiła poważny problem.
Jeżeli nie było wyznaczonego boiska, linie rysowano patykiem na ziemi lub kredą na asfalcie. Czasami ustalano po prostu, że granicę pola wyznaczają trzepak, drzewo i ściana budynku.
Piłka również nie zawsze była idealna. Niekiedy używano miękkiej gumowej piłki, innym razem mocno zużytej futbolówki albo piłki do siatkówki. Mimo prowizorycznych warunków rozgrywka wydawała się niezwykle ważna.
Każdy sporny rzut wywoływał dyskusję, a okrzyk „Nie liczy się, odbiła się od ziemi!” znały dzieci na wielu podwórkach. Zasady były proste, lecz podczas emocjonującej gry niemal każdy szczegół mógł stać się przedmiotem żywej wymiany zdań.
Gra trwała aż do zapalenia latarni
Zabawa kończyła się zazwyczaj nie dlatego, że ktoś ogłosił ostatnią rundę, lecz dlatego, że robiło się ciemno, zapalały się latarnie albo z okien zaczynali wołać rodzice.
Czas mijał szybko, ponieważ po każdej zakończonej partii natychmiast rozpoczynano kolejną. Drużyny zmieniały składy, wybierano nowych kapitanów i ponownie ustalano reguły. Nikt nie potrzebował wcześniej przygotowanego planu ani dokładnej godziny zakończenia zabawy.
Dlaczego dwa ognie tak dobrze zapisały się w pamięci?
Nie chodziło wyłącznie o samą grę. Dwa ognie kojarzą się z czasem spędzanym wspólnie, spontanicznymi spotkaniami i swobodą, której nie trzeba było wcześniej planować. Wystarczyło wyjść przed dom z piłką, a po chwili dołączali kolejni uczestnicy.
Każde podwórko miało własnych mistrzów, własne zasady i własne spory. Jedni słynęli z mocnych rzutów, inni z niezwykłej zwinności. Byli też gracze, których prawie nie dało się trafić, oraz tacy, którzy zawsze chcieli zostać matką.
Czy warto odróżniać dwa ognie od zbijaka?
Tak, jeżeli chcemy mówić o klasycznych zasadach obu gier. Najważniejszą różnicą jest obecność „matek” stojących za polem przeciwników. W zbijaku zazwyczaj ich nie ma.
W codziennych wspomnieniach nazwa ma jednak drugorzędne znaczenie. Najważniejsze pozostaje to, że była to prosta, zespołowa zabawa, która potrafiła zgromadzić całe podwórko i zapewnić dzieciom wiele godzin ruchu oraz emocji.
Jak nazywano tę grę na Waszym podwórku?
Dwa ognie, zbijak, wybijanka, wypalanka – lokalnych nazw i wariantów było wiele. Choć zasady mogły się różnić, wspomnienia pozostają podobne: piłka, grupa znajomych, szybkie uniki i rozgrywka trwająca aż do zmroku.
