– Do Villő.
– Czy była ważniejsza od mamy?
Dénes spuścił wzrok.
– Wtedy tak myślałem.
– Dla mnie też?
– Nie wiedziałem, jak ty.
– Bo go nie przeczytałeś, nie odebrałeś telefonu i nie poprosiłeś o listy.
Twarz Dénesa drgnęła.
– Masz rację.
– Mama mówiła mi, żebym cię nie nienawidził.
– Dlaczego?
– Bo nie znam cię wystarczająco dobrze.
Oczy mężczyzny napełniły się łzami.
– Dasz mi szansę, żebym cię poznał?
Ábris nie odpowiedział od razu.
– Możemy się spotykać dwa razy w miesiącu. Jesteś blisko psychologa, mamo.
– Dobrze.
– Nie możesz rozmawiać o spadku.
– Dobrze.
– Nie możesz mówić gazetom, że jestem twoim synem.
– Dobrze.
– I nie chcę, żebyś coś kupował na każdym spotkaniu.
Dénes skinął głową.
– Co mam ze sobą zabrać?
– Siebie. Jeśli naprawdę będziesz się tak zachowywał przez cały czas.
Po tym przez miesiące poruszali się powoli.
W końcu Dénes zabrał Ábris do centrum badawczego firmy. Nie zaprosili fotografów ani nie wydali komunikatu prasowego.
Innym razem zbudowali razem proste ramię robota. Ábris wrócił wieczorem do domu i powiedział:
– Jesteś mądrzejszy, niż myślałem.
– To dobrze, czy źle?
– Nic. To po prostu prawda.
Dénes dobrowolnie założył fundusz edukacyjny dla Ábrisa, ale nie miał on kontroli nad pieniędzmi. Nadzorował go niezależny powiernik i mój prawnik, a przyjęcie pieniędzy nie wiązało się ze zmianą nazwiska ani wymogiem kontaktowym.
Powiedziałem mu:
– Nie używaj pieniędzy, żeby skrócić te dziesięć lat.
– Nie chcę.
– Ale zawsze tak robiłeś.
– Uczę się, jak tego nie robić.
Nie wybaczyłem mu z dnia na dzień.
My też do siebie nie wróciliśmy.
Kiedyś, kiedy Villő i ja byliśmy prawnie rozwiedzeni, Dénes zapytał:
– Gdybym wtedy zobaczył ten list, czy zabrałbyś go z powrotem?
– Nie wiem.
– Czy spróbowałbyś?
– Może porozmawialibyśmy o dziecku.
– A teraz?
– Nie rozmawiamy teraz o możliwościach naszego dziecka. Ale o konsekwencjach twoich zaniedbań.
– Chciałbym, żebyś wrócił.
– Dziesięć lat później nie szukasz już tej samej kobiety.
– Nadal chciałbym ją poznać.
– Nie chcę zaczynać od nowa.
Po odpowiedzi nie prosił już dalej.
Być może po raz pierwszy zrozumiał, że „nie” nie jest propozycją rozpoczęcia negocjacji.
Rok po ukończeniu studiów Ábris otrzymał nagrodę w kolejnym ogólnopolskim konkursie.
Przyszedł Dénes.
Tym razem nie siedział w pierwszym rzędzie jako kibic.
Usiadł na końcu sali, na prostym krześle, wśród innych rodziców. Nie było z nim prasy, asystenta ani zarządu fundacji.
Abris podszedł do niego po ceremonii wręczenia nagród.
– Widziałeś prezentację?
– Każdą jej minutę.
– Zniszczyliśmy pierwszy test.
– Widziałem.
– Już dawno byś nam kazał ukryć błąd.
Dénes uśmiechnął się blado.
– Dawno temu ukrywałem wiele rzeczy.
– Teraz?
– Spróbuję to teraz przejrzeć.
Abris skinął głową.
Jeszcze nie nazwał go tatą.
Dénes nie pytał.
Kiedy mieliśmy wychodzić, mój syn odwrócił się do niego.
– Finał konkursu robotyki jest za dwa tygodnie.
– Chcesz, żebym poszedł?
– Tak.
Twarz Dénesa rozjaśniła się.
– Będę.
Ábris spojrzał na niego poważnie.
– Nie spóźnij się.
– Nie spóźnię się.
W samochodzie zapytałem:
– Jak się czujesz?
– Nie wiem dokładnie.
– To też w porządku.
– Nie uważam, żeby był złym człowiekiem.
– Nie powiedziałem, że jest.
– Po prostu podjął wiele złych decyzji.
– Tak.
– Więc teraz musisz przynosić dobre rzeczy?
– Przez długi czas. Nie tylko do momentu, aż dostaniesz coś w zamian.
Ábris wyjrzał przez okno.
– Nie jestem nagrodą, prawda?
– Nie.
– Ani spadkiem.
– Nie.
– Więc kim jestem?
Uśmiechnąłem się.
– Ábris.
To najwyraźniej mu odpowiadało.
Dénes podpisał umowę rozwodową dziesięć lat wcześniej, jakby regulował nieprzyjemny rachunek.
Myślał, że jeśli zostawi pieniądze, dom i samochód, nic między nami nie zostanie.
Mylił się.
Pozostało jedno dziecko.
Ale Ábris nie urodził się po to, by go odzyskać.
Nie dorósł, by go ukarać.
I nie stał przy niej na scenie, żeby bogaty człowiek mógł w końcu znaleźć w niej spadkobiercę.
Mój syn nie był milczącym wyrokiem naszego rozwodu.
Miał własne życie, własne nazwisko i własne decyzje.
Dénes pewnego popołudnia podpisał, że nie mamy razem dzieci.
Dziesięć lat później nie mógł już jednak jednym pociągnięciem pióra na nowo wpisać się w swoje życie.
Najpierw musiał nauczyć się być tu i teraz.
