Gdy tylko moi krewni uwierzyli, że w Budapeszcie straciłem wszystko, stare pożyczki nagle zamieniły się w prezenty i wspólne inwestycje, zaczęli znów domagać się dawnych przysług, a ja po cichu odkładałem na bok każde zdanie, przelew i podpisany papier, bo nikt z nich nawet nie wiedział, ile pieniędzy tak naprawdę mam na koncie.

Następnego ranka kupiłam worek ryżu w wiejskim sklepiku i zaniosłam go do domu.

X
Moja mama już czekała w drzwiach.

Jej twarz była dziwna.

– zawołała Ilona.

Odłożyłam worek.

– Czego chciał?

– Powiedział mi, żebym nikomu nie mówiła, że ​​prosiłam go o pieniądze.

– Dlaczego?

Mama uśmiechnęła się gorzko.

– Bo to źle o nim świadczy.

Potem spuściła wzrok.

– I przypomniała mi też, że jak kupiłaś mieszkanie w Budapeszcie, dał ci półtora miliona forintów.

Podniosłam wzrok.

– Ale spłaciłam je pięć lat temu.

– Też mu ​​to powiedziałam.

– I co?

– Powiedział, że nie pamięta.

Bez słowa wyjęłam telefon.

Wciąż miałam go wśród starych dokumentów bankowych.

Przelew.

Do Ilony Kovács.

Półtora miliona forintów.

Tekst:

„Spłata kredytu”.

Data.

Wszystko.

Zrobiłam zrzut ekranu i zapisałam go w osobnym folderze.

Potem otworzyłam list ugody.

Dodałam do linijki cioci Ilony:

„Następnego dnia zadzwoniła do mamy, żeby jej powiedzieć, co się stało. Powiedziała, że ​​nie spłaciłam starego półtora miliona kredytu. Mam dowód przelewu”.

Około dziesiątej rano przed domem zatrzymał się rower elektryczny.

Przyjechał Péter.

Do bagażnika przyczepiony był karton papierosów.

Uśmiechnęłam się.

Ktoś, kto naprawdę przychodzi spłacić dług, rzadko przyjeżdża z kartonem papierosów.

„Zoli!”

Wyszła na podwórko i rzuciła papierosa na stół.

„Słyszałam, że jesteś w domu. Pomyślałam, że sprawdzę, co u ciebie”.

„Usiądź”.

Nalałam jej wody.

Wypiła łyk.

Rozejrzała się po starym domu.

„Co dokładnie wydarzyło się w Budapeszcie?”

„Poniosłam porażkę”.

– Ile?

– Wszystko.

Zapalił.

Zaciągnął się dwa razy.

– A teraz?

– Na razie tu zostanę. Coś wymyślę.

Kolejny łyk.

Długa cisza.

Nie pomogłem mu.

Po prostu czekałem.

W końcu się odezwał.

– Zoli, lepiej to teraz wyjaśnijmy.

Jest.

– Słucham.

– Ta stara sprawa finansowa…

– Pięć milionów osiemset tysięcy forintów?

Kaszlnął.

– Tak. Właśnie.

Po prostu strząsnął popiół na żwir na podwórku.

– Myślałem o tym wiele razy. Wtedy nie rozmawialiśmy o pożyczce.

Spojrzałem.

– Ale?

– O inwestowaniu.

– O inwestowaniu?

– Oczywiście.

Péter kontynuował z większą pewnością siebie.

– Powiedziałeś, że zainwestujesz pieniądze w jakiś biznes, a jeśli będzie zysk, podzielimy się nim.

– Rozumiem.

– Ale skoro teraz wszystko straciłeś, to te pieniądze też musiały odlecieć.

Spojrzał mi prosto w oczy.

Nie mrugnął.

Nie wstydził się.

Wyjąłem telefon.

Otworzyłem zdjęcie.

Biała kartka.

Czarny tusz.

Własny charakter pisma.

Podpis.