Ich dzieci zostawiły ich bez dachu nad głową w wieku 70 lat, z dwiema walizkami i domem przejętym przez bank. Ale tego popołudnia znaleźli ukryte drzwi w zboczu wzgórza… a za nimi było coś, o czym ich dzieci nigdy nie powinny były zapomnieć.

„Nie” – powiedział cicho Armand. „Muszą to przeczytać”.

Dwa dni później François przybył pierwszy.

Po nim Béatrice.

Na końcu Julien, bo plotka rozeszła się po wiosce: staruszkowie nie są bezdomni. Mają ukryty dom. Może mają coś do zostawienia.

Wspięli się na wzgórze, głośno rozmawiając, z już przygotowanymi wymówkami.

„Mamo, martwiliśmy się”.

„Tato, mogłeś do nas zadzwonić”.

„Nie wiedzieliśmy, że to takie poważne”.

Rose przyjęła ich w kamiennym salonie.