CIĄG DALSZY PONIŻEJ 

BLOK 2

Trzymałem tę kartkę w rękach i na początku nawet nie rozumiałem, co tak mocno mnie uderzyło.

Nie to, że ludzie gadają. Na wsi języki są szybkie. Dzisiaj mówią o jednym, jutro o drugim. Pod sklepem, na przystanku, w kolejce w aptece, przy paczkomacie. Byle było o czym.

Bolało coś innego.

Mateusz pomyślał, że może przynieść mi wstyd.

On.

Chłopak, który podniósł mój rozerwany worek i ani razu się nie zaśmiał. Który nie wziął 50 zł, chociaż było widać, że pieniądze mu nie ciążą. Który za każdym razem zatrzymywał się w progu mojego domu, jakby czekał, czy naprawdę się cieszę, że go widzę.

Kobieta stała przede mną i mięła w palcach brzeg kurtki. Widać było, że nie wstydzi się syna. Wstydzi się tego, co syn musiał usłyszeć.

— Mam na imię Ewa — powiedziała. — On nie chciał, żebym przyjeżdżała. Ale ja widzę, co się z nim dzieje. W niedziele siedzi w domu, patrzy przez okno, a potem mówi, że tak będzie lepiej.

— Kto mu to powiedział? — zapytałem.

Ewa westchnęła.

— Nikt wprost. Pod sklepem jedna kobieta powiedziała, że starych łatwo podejść. Na przystanku jakiś mężczyzna rzucił: „Uważaj, Piotr, bo jeszcze ci ten zielony dom wyniesie”. Mateusz nie wszystko słyszy. Ale z ust czyta lepiej, niż ludziom się wydaje.

Zrobiło mi się zimno.

Bo w tamtej chwili zobaczyłem siebie z pierwszego dnia.

Ten sam szybki wzrok.

Tę samą głupią myśl.

Ten sam strach przed kimś, kto wygląda inaczej niż wszyscy.

Ja tylko pomyślałem.

Oni powiedzieli to głośno.

— Proszę mnie do niego zawieźć — powiedziałem.

Ewa podniosła oczy.

— Może nie wyjść.

— To postoję pod drzwiami.

Ich dom był na końcu wsi, niedaleko starego przystanku. Mały, zadbany, z wytartą ławką pod oknem.

Mateusz siedział właśnie na tej ławce. Kaptur na głowie, telefon w ręku. Włosy miał dalej zielone, ale sam wyglądał na zmęczonego.

Kiedy mnie zobaczył, zerwał się z miejsca.

Na jego twarzy nie było radości.

Był strach.

Zaczął szybko pisać coś w telefonie. Palce mu drżały.

Podniosłem rękę, żeby go zatrzymać.

Mówiłem powoli, patrząc mu prosto w twarz:

— Nie przynosisz mi wstydu.

Patrzył na moje usta.

Powtórzyłem:

— Nigdy.

Mateusz przełknął ślinę i odwrócił głowę. Jakby nie wierzył. Albo bał się uwierzyć.

Wtedy wyjąłem z kieszeni stary zeszyt Anny.

Po jej śmierci przez kilka miesięcy nie mogłem go otworzyć. Zapisywała w nim wszystko: kiedy dzwonić po weterynarza, kiedy kupić sól dla zwierząt, komu dać słoik dżemu, ile zapłaciliśmy za siano.

A pomiędzy tym były jej krótkie zdania.