Tylko tyle.
Dostęp.
Jakby jej pensja tak naprawdę już do niej nie należała.
Lily poczuła, jak coś w niej cicho umiera.
Nie jej miłość.
Jeszcze nie.
Ale iluzja.
„Nie” – odpowiedziała. „Nie ma już do niej dostępu”.
Alex nerwowo przeczesał włosy dłonią.
„Dlaczego to zrobiłeś?”
„Bo to moje pieniądze”.
W pokoju zapadła cisza niczym roztrzaskany przedmiot.
Alex zamrugał kilka razy.
Jakby jego mózg odmawiał przyjęcia tego, co właśnie usłyszał.
„Twoje pieniądze?”
„Tak”.
„Lily, jesteśmy małżeństwem”.
„Zgadza się. Małżeństwem. Nie pod opieką twojej matki”.
Jego twarz stwardniała.
„Przekraczasz granicę”.
„Nie. Chyba w końcu zaczynam stawiać granicę”.
Zrobił krok w jej stronę.
Potem kolejny.
Znajome, stare napięcie natychmiast powróciło do jej żołądka.
To dziwne uczucie stąpania po niepewnym gruncie.
Alex nie zawsze był agresywny.
Był wręcz gorszy.
Bo na przemian emanował urokiem, poczuciem winy i gniewem.
A to często wystarczało, by zwątpić w siebie.
„Daj mi nową kartę”.
„Nie”.
Słowo zabrzmiało cicho.
Ale coś w pokoju natychmiast się zmieniło.
Jakby samo powietrze stało się napięte.
Alex wpatrywał się w jego twarz przez kilka długich sekund.
Potem zacisnął szczękę.
„Zapominasz, gdzie twoje miejsce”.
To zdanie.
Zawsze to zdanie.
