CZĘŚĆ 2
Marion otworzyła kopertę.
Niezbyt delikatnie.
Jakby papier ją oparzył.
W środku był list, klucz i mała, staromodna książeczka oszczędnościowa, taka, jaką moja mama starannie trzymała w puszce na ciasteczka.
Marion nie czytała na głos.
Jej wzrok błądził po linijkach, a wyraz twarzy zmieniał się z każdym zdaniem. Najpierw gniew. Potem zmieszanie. A potem coś w rodzaju wstydu.
Wziąłem od niej list.
„Moja najdroższa Marion,
Odchodzę, zanim znów będziesz musiała mnie o to prosić.
Nie mam do ciebie aż tak urazy, jak ci się wydaje. Strach czyni ludzi twardymi. Zmęczenie sprawia, że słowa stają się szorstkie. A choroba dziecka czasami zamienia domy w klatki, w których wszyscy oskarżają się nawzajem o zajmowanie zbyt dużej przestrzeni.
Nigdy nie chciałam zająć twojego miejsca.
Nigdy nie chciałam być niemile widzianą obecnością w twoim domu.
Chciałam tylko pomagać synowi, synowej i wnukowi tak, jak umiałam: gotując zupę, składając pranie i milcząc, kiedy być może powinnam była się odezwać.
Pieniądze, które zaoszczędziłam po śmierci męża, były na starość. Ale moja starość już minęła. Dni Baptiste’a muszą jednak trwać jak najdłużej.
Dlatego oddałam swoje oszczędności, żeby pomóc w jego leczeniu.
Nie myśl, że robię to, żeby kupić sobie miejsce w tym domu. Babcia nigdy nie powinna płacić za prawo do… Miłość.
Robię to, bo Baptiste jest naszym światłem przewodnim, nawet gdy jesteśmy zbyt zranieni, by pamiętać.
Kocham cię.
Madeleine.”
Nie mogłam dokończyć bez załamania głosu.
Marion usiadła.
Książeczka bankowa spadła na stół.
Lata skromnych oszczędności. Pięćdziesiąt euro tu. Sto euro tam. Renta rodzinna mojego ojca. Dochód ze sprzedaży biżuterii. Spłata starej polisy ubezpieczeniowej. Wszystko to trafiło na konto szpitalne, dla Baptiste’a.
Mój syn wszedł do kuchni, mocno ściskając niebieski szalik.
„Kiedy babcia wróci?”
Marion zamknęła oczy.
Spłynęła łza.
Po raz pierwszy od miesięcy nie wyglądała na złą. Wydawała się mała. Zagubiona. Jak ktoś, kto właśnie zobaczył w lustrze odbicie własnego okrucieństwa.
„Antoine” – mruknęła. – „Gdzie ona poszła?”
Spojrzałem na klucz w kopercie.
Mały, płaski klucz, przyczepiony do drewnianego breloczka.
Na nim odręcznie napisany adres:
„Pokój 12 — Maison Sainte-Marthe, Vichy”.
Moja mama nie pojechała do Rio.
Pojechała dalej.
Bardziej sama.
Pojechaliśmy samochodem.
Marion chciała jechać.
O mało nie odmówiłem.
