CZĘŚĆ 2
Musiałam oprzeć się o stół.
Wiedziałam, że Madeleine boi się syna.
Wiedziałam, że ma ukryte dokumenty.
Ale do tej chwili nigdy nie wyjawiła mi całej prawdy.
Na ekranie jej oczy poruszały się powoli, gdy cyfrowy głos kontynuował:
„Mój upadek nie był przypadkowy. Laurent zepchnął mnie ze schodów, ponieważ odmówiłam sprzedaży starszych działek posiadłości grupie pośredników w obrocie nieruchomościami”.
Obraz się zmienił.
Pojawiła się kopia umowy.
Laurent obiecał sprzedać czterdzieści hektarów winnic luksemburskiej firmie. Otrzymał już zaliczkę w wysokości dwóch milionów euro.
Ale ziemia nie należała do niego.
Nadal należała do Madeleine.
„Kiedy odkryłam umowę” – wyjaśniła – „zagroziłam, że złożę skargę”. Laurent poszedł za mną do piwnicy. Pokłóciliśmy się. Złapał mnie za ramiona. Straciłam równowagę.
Sztuczny głos ucichł.
„Po upadku byłam przytomna. Słyszałam, jak dzwonił do Chloé, zanim zadzwonił na pogotowie”.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
Chloé pracowała w tym majątku już osiem lat wcześniej. Laurent twierdził, że ich romans rozpoczął się znacznie później.
Madeleine podsłuchała ich rozmowę.
Laurent powiedział, że wciąż oddycha.
Chloé radziła mu czekać.
Minęło siedemnaście minut do wezwania pogotowia.
W ciągu siedemnastu minut krwotok śródmózgowy się nasilił.
„Myśleli, że umrę” – kontynuowała Madeleine. „Kiedy przeżyłam, zdali sobie sprawę, że nie mogę już mówić”. Następnie zniszczyli oryginalną umowę i oskarżyli pracownika piwnicy o niewłaściwe zamocowanie poręczy.
Pracownik ten nazywał się Rémi Gauthier.
Pracował dla tej rodziny od trzydziestu lat.
Laurent zwolnił go za poważne wykroczenie. Rémi stracił zapewnione przez firmę mieszkanie, a potem żonę. Cała wieś uważała, że to on jest odpowiedzialny za wypadek.
Madeleine zachowała dowody jego niewinności.
Kamera monitoringu w piwnicy nie przestała działać, wbrew twierdzeniom Laurenta. Nagranie zostało automatycznie zapisane na serwerze pomocniczym zainstalowanym przez poprzedniego kierownika.
Na nagraniu widać było Laurenta schodzącego po schodach za matką.
Na nagraniu widać było, jak wychodzi sam.
Po jedenastu minutach pojawiła się Chloé.
Nagranie nie uchwyciło wnętrza piwnicy, ale znaczniki czasu wystarczyły, by obalić ich wersję wydarzeń.
W innych plikach znajdowały się wyciągi bankowe, sfałszowane umowy i wiadomości wymieniane między Laurentem a Chloé.
Znalazłem również dokument poświadczony notarialnie.
Sześć miesięcy wcześniej Madeleine przekształciła majątek w spółkę pożytku publicznego. Przeniosła większość udziałów na fundację mającą na celu wspieranie opiekunów rodzinnych i starzejących się pracowników rolnych.
Mianowała mnie prezesem tej fundacji.
Laurent odziedziczył tylko dziesięć procent udziałów.
Ale klauzula stanowiła, że je straci, jeśli eksmituje opiekunkę Madeleine z nieruchomości przed oficjalnym odczytaniem testamentu.
Moja eksmisja nie była tylko upokorzeniem.
To był ostateczny dowód jej niewdzięczności.
Madeleine przewidziała nawet swoje okrucieństwo.
Następnego dnia spotkałem się w Dijon z jej notariuszem, Maître Valois.
Wiedział o nagraniach.
„Madame Delmas nalegała, aby nic nie zostało ujawnione, dopóki jej syn nie będzie działał swobodnie” – wyjaśnił mi. Chciała mieć pewność, że nie będzie mógł twierdzić, że został zmanipulowany.
„Wiedziała, że mnie wyrzuci”.
„Była tego pewna”.
„Dlaczego nie powiedziała mi wszystkiego?”
„Bo bała się, że będziesz próbował go chronić”.
Miał rację.
Latami usprawiedliwiałem Laurenta.
Powtarzałam sobie, że choroba matki go złamała, że praca go przytłacza, że Chloé jest tylko chwilową ucieczką.
Madeleine wiedziała, że muszę zobaczyć, jak mnie wyrzuca, żeby przestać bronić nie do obrony.
Pogrzeb odbył się trzy dni później.
