Kiedy byłam w trzecim miesiącu ciąży, mój mąż nagle zmarł, a moja teściowa fałszywie mnie oskarżyła i zmusiła do aborcji. Dziesięć lat później wróciłam i kiedy zobaczyła dziecko, była zdumiona.

Poczułem dreszcz przechodzący przez całe moje ciało.

„Naprawdę chcesz zabić własnego wnuka?” – zapytałem.

„Chcę, żeby wszystko było czyste” – odpowiedział chłodno.

Poszłam do przychodni, bo nadal odczuwałam ból. Lekarz powiedział, że z dzieckiem wszystko w porządku, ale ja potrzebuję odpoczynku.

Tej nocy udało mi się skontaktować z mamą. Kiedy usłyszałam jej głos, załamałam się. Przyjechała aż z Michoacán i przytuliła mnie tak, jak robiła to, gdy byłam małą dziewczynką.

„Weź swoje dziecko” – powiedziała mi stanowczo. „Pomogę ci je wychować”.

Ale plotki nie ustawały. Mówili, że jestem w ciąży z innym mężczyzną i że on chce pieniędzy z ubezpieczenia. Kilku sąsiadów sugerowało, żebym się wyprowadziła. Czułam się, jakby ktoś mnie śledził.

Pewnego dnia Vikram zadzwonił do mnie ponownie.

—Znalazłem coś w szafce Arjuna. Musisz to zobaczyć.

To był list pisany odręcznie:

„Jeśli coś mi się stanie, Priya i nasz syn są najważniejsi. Mama może się wkurzyć, ale nie rób im krzywdy”.

Było też nagranie na jej telefonie, na którym opowiadała o tym, jakie imię nadamy dziecku i o kupnie małego mieszkania.

Po raz pierwszy nie czułam się samotna.