— Nie skończyły. Są brudne na podłodze w twoim pokoju.
— No właśnie.
— Pralka stoi w łazience.
Zaśmiał się, jakby to był żart.
— Ja nie umiem tych programów ustawiać.
— Nauka jest częścią dorosłości.
Michał spojrzał na mnie znad telefonu.
— Naprawdę będziesz tak robić?
— Tak.
— Czyli kara?
— Nie. Konsekwencja.
Bartek rzucił puszkę do kosza, ale nie trafił. Zostawił ją na podłodze.
Wstałam, podniosłam puszkę i podałam mu ją do ręki.
— Spróbuj jeszcze raz.
Jego twarz poczerwieniała.
— Ty chyba serio masz problem.
— Mam. Z brudem, lenistwem i brakiem szacunku.
Michał wstał gwałtownie.
— Dość.
— Zgadzam się.
Wyjęłam z szuflady trzy kartki i położyłam je na stole.
— Co to jest? — zapytał.
— Regulamin mieszkania.
Bartek parsknął śmiechem.
— Regulamin? Co ty, internat prowadzisz?
— Od dziś, jeśli ktoś mieszka w moim domu dłużej niż trzy dni, płaci albo pracą, albo pieniędzmi. Bartek, masz do wyboru: dokładasz się do rachunków i sprzątasz po sobie albo wyprowadzasz się do końca tygodnia.
Michał pobladł.
— Nie możesz go wyrzucić.
— Mogę.
— To mój przyjaciel.
— To mój dom.
W salonie zapadła cisza.
To zdanie wisiało między nami ciężej niż wszystkie poprzednie.
Bo oboje wiedzieliśmy, że to prawda.
Mieszkanie kupiłam przed ślubem. Kredyt był mój. Wkład własny pochodził ze spadku po mamie. Michał zamieszkał ze mną po ślubie i obiecywał, że będzie dokładał się do raty, ale zawsze coś wypadało. Najpierw naprawa auta. Potem nowy komputer. Potem pożyczka dla Bartka. Potem „chwilowy zastój w firmie”.
Przez trzy lata płaciłam prawie wszystko sama, a on coraz częściej mówił „nasze mieszkanie”, gdy chciał mieć wygodę, i „twoje zasady”, gdy trzeba było wziąć odpowiedzialność.
— Nie będziesz robić ze mnie lokatora — syknął.
— Nie. Lokator płaci.
Bartek zaśmiał się nerwowo.
— Dobra, Michał, ona ma atak. Przejdzie jej.
Wtedy spojrzałam prosto na niego.
— Tobie nie przejdzie, jeśli do piątku nie wyniesiesz swoich rzeczy.
— Michał? — Bartek odwrócił się do mojego męża. — Powiedz coś.
Michał powiedział.
Tylko nie to, co powinien.
— Karolina, jeśli każesz mu odejść, to ja też pójdę.
Przez chwilę patrzyłam na niego, czekając, aż doda: „Nie, źle to zabrzmiało.” Ale on stał z podniesioną brodą, przekonany, że właśnie zagrał ostatnią kartą.
Kiedyś ta groźba by zadziałała.
Kiedyś poprosiłabym, żeby został. Złagodziłabym ton. Przeprosiłabym. Uznałabym, że może faktycznie przesadzam. Może powinnam być bardziej wyrozumiała. Może małżeństwo polega na tym, że kobieta czasem zaciska zęby.
Ale tamtego poranka spojrzałam na brudną puszkę, na plamy na dywanie, na męża, który wybrał wygodę przyjaciela zamiast szacunku do żony, i poczułam dziwny spokój.
— Dobrze — powiedziałam.
Michał drgnął.
— Co dobrze?
— Jeśli chcesz iść z nim, nie będę cię zatrzymywać.
Bartek przestał się uśmiechać.
Michał też.
— Ty chyba nie mówisz poważnie.
— Bardzo poważnie.
Wzięłam laptopa i wyszłam do kawiarni, żeby pracować w ciszy.
Kiedy wróciłam wieczorem, mieszkanie wyglądało gorzej niż rano. Na blacie leżały opakowania po pizzy, w zlewie talerze, na kanapie bluza Bartka. Z pokoju gościnnego słychać było śmiech i dźwięki gry.
Nie weszłam tam.
Zrobiłam zdjęcia.
Jedno po drugim.
Kuchnia. Salon. Łazienka. Pokój gościnny. Brudne naczynia. Plamy. Puszki. Mokre ręczniki. Stół z resztkami jedzenia.
Potem usiadłam przy komputerze i napisałam wiadomość do administracji osiedla, bo regulamin jasno mówił, że osoby mieszkające dłużej niż trzydzieści dni muszą zostać zgłoszone jako dodatkowi lokatorzy ze względu na opłaty eksploatacyjne.
Bartek mieszkał u nas trzydzieści siedem dni.
Następnie zadzwoniłam do prawniczki, którą poleciła mi koleżanka z pracy.
— Chcę wiedzieć, jakie mam prawa, jeśli mąż odmawia wyprowadzenia niezameldowanego gościa z mojego mieszkania — powiedziałam.
Prawniczka poprosiła mnie o dokumenty. Wysłałam wszystko.
Następnego dnia dostałam odpowiedź.
Mogłam cofnąć zgodę na pobyt Bartka. Mogłam zgłosić go do administracji. Mogłam zażądać pokrycia kosztów zniszczeń. A jeśli Michał będzie mnie zastraszał lub uniemożliwiał korzystanie z mieszkania, mogłam wezwać policję.
Wydrukowałam pismo.
Położyłam je na stole.
Wieczorem Michał wrócił z piwem i chipsami.
— Nadal bawimy się w zimną królową? — zapytał.
Bartek roześmiał się z pokoju.
— Uważaj, bo wystawi ci fakturę za oddychanie.
— Już prawie — powiedziałam.
Michał spojrzał na kartkę.
— Co to jest?
— Cofnięcie zgody na pobyt Bartka w moim mieszkaniu. Ma czterdzieści osiem godzin na wyprowadzkę. Potem zgłaszam sprawę formalnie.
Bartek wyszedł z pokoju z puszką w ręku.
— Ty jesteś nienormalna.
— Możliwe. Ale jestem nienormalna z dokumentami.
Michał chwycił kartkę i przeczytał ją szybko. Jego twarz z każdą linijką stawała się coraz bardziej napięta.
— Rozmawiałaś z prawnikiem?
— Tak.
— Za moimi plecami?
— Tak jak ty za moimi plecami pozwoliłeś dorosłemu mężczyźnie zamienić mój dom w melinę.
— To nie jest tylko twój dom!
Wzięłam drugi dokument i położyłam go obok.
Akt własności.
Michał spojrzał na niego tak, jakby zobaczył coś obraźliwego.
— Serio? Wyciągasz papiery przeciwko własnemu mężowi?
— Nie. Wyciągam prawdę przeciwko waszym wygodnym kłamstwom.
Bartek wskazał na mnie puszką.
— Stary, ona cię tresuje. Mówiłem ci, że jak facet pozwoli babie decydować, to potem śpi pod mostem.
Nagle wszystko stało się jasne.
